yerinə yetirməyə başladı.Yayxanıb özümü boşaldırdım ki, qarşı masaların birində gördüyüm şəxs məni yerinmdəcə daşa göndərdi.Bu-Aytən idi. Amma yaman fikirli görünüşü vardı.
Nə düşündümsə oturduğum yerdən qalxıb onun masasına yaxınlaşdım.
-İcazə varmı?!-kinayəli tonla səsimi çıxartdım.
Fikirlərdən ayrılıb gözlərini mənə tərəf qaldırdı.Gözləri bu dəfə maviyə çalırdı. Xameleon gözlər!
-Buyurun,-əmrini verib əvvəlki şuxluğuna qayıdış etdi.
Stul çəkib əyləşdim.
-Yaman fikirli görünürsünüz.
-Sizə qalmayıb, cənab.
-Mənim sizə nə pisliyim keçib?-yumşaq sual verdim.
-Hələ ki keçməyib, amma keçəcək. Bunu bilirəm. Ona görə də bacardığınız qədər uzaq durun məndən.
Hesabı ödəyib masa arxasından qalxdı. Arxasınca baxaraq fikrə dalmışdım. Oyanıb tələm-tələsik gələrək qarşısını kəsdim.
-Yanlış düşünürsünüz,-deyib lovğalıqla gülümsədim.
-Mən gördüyümü görürəm!
Getməyə hazırlaşırdı ki, nəsə düşünüb dayandı. Gözlərimə baxıb əsrarəngsüz gülümsəməsi mənim içimi titrətdi.
-Mənim cadugərliyim var,-gözlərini tülkü kimi qıydı.-İddialara görə.
...
Axşam düşmüşdü artıq. Oturduğum skamyadan qalxıb küçə avaraları kimi əllərim cibimdə veyllənməyə başladım.Uzaqdan gitaralı ifa gəlkirdi. Axmaq təbəssümlə özümü oraya yönəltdim.İki nəfər gənc oğlan-deyəsən tələbə idilər, əllərində gitara dünya-aləm veclərinə deyil, insanların qəlbini oxşayacaq xoş mahnılarla ətrafa müsbət aura bəxş edirdilər. Ətraflarına yığışan insan toplusu inamlı təbəssümlə ritmə uyğun olaraq hərəkət edirdilər.
Bir az orada qaldıqdan sonra addımlarımı gücləndirdim.Elə bu vaxt qarşımı maşın kəsdi. Arxa tərəfin pəncərələri aşağı enəndə atamı gördüm...
LƏNƏT!!!
-Nə lazımdır?!
“Hörmətli” atam maşının qapısını şəxsən özü açıb ayaqlarını yerə basdı.Qarşımda dikəlib yaxşı-yaman mənə baxmağa başladı.
-Buyurun!-kinayəli dodaqucu gülümsündüm.
-Nə vaxta qədər?!...
-Dünyanın sonuna qədər!!!Qarşımdakı adama baxandaiçimdə tək bir hiss tüğyan edirdi. “QƏZƏB!!!” Atam da kor-koranə bunu sezib başını mülayimcəsinə