ə bulayırdı.
-Oğlum, belə olmaz.
Üzümə hiyləgərlik maskası taxıb gülümsündüm.
-Çox maraqlıdır-Niyə? Nə pisliyimiz keçib ki belə olanda? Bir-birimizə dəyib dolaşmırıq. Sən öz yolunda, mən öz yolumda. Yaşayırıq da. Bunu istəmirsən?
Bu adamın üzündə heç bir mimika tərpənmək bilmirdi. Elə bil ki, adam yox, daş idi.Mənə zillənmiş gözlərində bapbalaca qığılcıım görürdüm.
-Səndən başqa heç kim mənimlə belə davranmır, nəzərə çatdırım-nəhayət ki dillənərək soyuq kəlmə dedi.
-Mənə nə onlardan?! Mənim nələr çəkdiyimi bilmirlər.
“Atam” mənə daha da yaxınlaşdı.
-Səni başa düşmürəm doğrusu. Mənə nifrət etmirsən. Yazığın da gəlmir. Amma məni görəndə saymamazlıq edə bilmirsən. O dəqiqə partlayyırsan.
-Afərin! Düzbədüz tapdın!
-Anlat mənə.
-Nəyi anladım? Necə anladım? Və ən əsası-Niyə anladım?
-Çünki mənim oğlumsan. Mənim qanımdansan.
Üzümə çırpılan reallıq.Əsəblərim pozulmağa dorğu getməyə başlayırdı artıq. Yumruqlarım bir açılır, bir yığılırdı.
-Sən heç olmazsa ömründə bir dəfə də olsun özünə baxdınmı? Özünə nifrət etdinmi?
-Düzünü deyim?! YOX!!! Mənimki belə gətirib də. Neyləyə bilərəm axı?
-Onda məni anlamazsan.
-Axı niyə?!
-Çünki səni təkrarlayıram. Anama etdiklərin hələ də gözümün önündədir. Onun gzö yaşları. Çəkdiyi əzablar.Bunu başa düşürsən heç olmazsa?! Məni hələ uşaqkən necə məh etdiyini hələ də anlamırsan sən?! Ancaq mən idim sənin sevinlin. Bəs Fərid? Bəs Samirə? Onları məni sevdiyin qədə r sevsəydin, bəlkə də səni bağışlayardım hardasa. Amma yox! Belə deyil! Lənə t oldun ki, deyil!!!
-Kim deyir ki, onları sevmirəm?! Sadəcə sən..
-Sus! Eşidirsən?! Sadəcə sus!!!
Əllərini uzadıb üzümü tutdu. Barmaqlarından qopub 1-2 addım geriyə çəkildim.Hirs içində boğulurdum.
-Bir daha mənə yaxınlaşma!!!
İldırım sürətilə oralardan uzaqlaşdım.Özümün də xəbərim olmadan yanaqlarıma 2 damcı yaş gilələndi.
...
Səhər gözümü açanda tavana ziləyib nəfəssiz qaldım. Boşluqda hiss edirdim özümü.Bir əlimi qaldırıb alnima qoydum. Heç nə düşünə bilmirdim.Boğulmağa