istəkləri.
Davam gətirə bilməyib onun ardınca sürətləndim. Qolundan yapışıb özümə tərəf çəkdim. Hər iki əlimin barmaqlarını qollarında kilidləndirdim. Üz-üzə. Göz-gözə. Nəfəs-nəfəsə. Ürəyimin döyüntüsünü eşidirəm bu an. Sürət artımı.Gedin-gələn insanların “biz”ə tərəf yönələn baxışlarındakı qəriblik.
-Bu nə özbaşınalıqdır?-kinayə dolu və sərbəstlik səs.
-Bu geyim...-yarımçıq kəsildi.
Yaşıl gözlərə baxa-baxa qollarım gücdən düşdü.
-Sizə qalmayıb! Aydındır?!
-Mən sadəcə...
Lənət olsun! Bu nədir?! Tamamlaya bilmirəm. Gözləri gücümü, qəzəbimi yoxa çıxardır.Ələlxüsus yaşıl rəng! Bu rəngin sakitləşdirici xüsusiyyətini nəzərə alsaq...
Aytən mənim dəyişikliyimi vecinə almadan uzundaban ayaqqabılarının səsini çıxartdı. Tak-tuk.Ətrafdakı qarışıq səsləri deyil, məhz bu səsiaçıq-aydın eşidirəm.Gözlərimi yerə dikəndə bir qolbağının parıltısını gördüm. Əyilib əlimə aldım. Naziik gümüşü qolbağı idi. Ovcumda gizlətdim. Dikəlib gözlərimi təkrar onun gedişinə yönləndirdim. Əsl ledi!
-Nəyin var sənin?
Anastasiyanın narahat səsinə başımı ağır-ağır ona tərəf çevirdim.Beynim qurumuşdu. Funksiyanı işə salmaq üçün açar lazım idi mənə.Anastasiya gəlib qarşımda dayansa da, onu görə bilmirdim. Ətrafımı qatı duman bürümüşdü.Üstəgəl boğulma təhlükəsi. Həyat yenə də öz siqnalını söndürmüşdü.
...
Skamyada əyləşib dizlərimə dirsəklənmiş durumda gözlərimi yerə zilləmişdim.Arada qolbağıya nəzər salırdım.Anastasiya barmaqlarının ucu ilə çənəmi tutaraq üzümü özünə tərəf çevirdi.
-Kimdir o?-ehtiyatla sualını verdi.
-Bilmirəm,-özümə yad səslə cavabladım.
Anastasiya hər iki əli ilə yanaqlarımdan tutub gözlərimə baxdı.
-Onu görəndə hansı hisslərin əsirinə çevrildin?
-Bilmirəm.
Anastasiyanın nəmli dodaqlarının dadını yanağımda sezsəm də, hisslərim sanki ölmüşdü.O, bunu mənim anormal baxışlarımdan anlayıb skamyadan durdu.Əlini mənə uzatdı. Bir o ələ, bir də ovcumdakı qolbağıya baxdım. Birtəhər udqundum.Ayağa qalxıb sinif yoldaşıma dedim:
-Lazım deyil, Nastya.
-Sənin özündən xəbərin