n varmı?
Nə deyim? Nə cavab verim?
-Gəl. Mən sənə kömək edərəm.
Qolbağını cibimə qoyub başımı buladım.
-İstəmirəm, Nastya.
...
Əllərim cibimdə melonxolik ab-hava ilə yolları addımbaaddım ölçürdüm. Böyük anlaşılmazlıq içində boğuluram. Kiminsə mənə yardım əlinin uzatmasını dörd gözlə axtarırdımsa tapa bilmirdim.
Birdən yüksələn melodiya. Stop dedim özümə.Dayanaraq cəld telefonu cibimdən çıxardaraq ekrana baxdım. Maksim. Qeyri-ixtiyarı kədərli notlarla gülümsündüm. Zəngi qəbul etdim.
-Eşidirəm, Maks.
-Sən hansı xaraba avaralanırsan?-narahatçılıq duyğusu vardı səsində.
-Bilmirəm,-ətrafa ötəri nəzər saldım.
-Necə yəni “bilmirəm”?!
-Off, Maks! Bilmirəm də.
-...
-Hey! Ordasan?
-Rusik, təcili olaraq holdinqin restoranına ayaq bas.
-Maks, əzizim, vaxtım yoxdur.
-Mən heç nə bilmirəm!-əmrə keçdi.
-Pff! Səbəb?
-Gecə və qonaqlıq təşkil olunub.
-Anlamadım?! Bunu indi deyərlər?
-Günahkar mən deyiləm.
-Kim?!
-Gəl və gör!-deyib zəngi sonlandırdı.
Telefona baxdıqdan sonra gözlərimi göyə qaldırdım.
...
Maksim restoranın ağzında dayanıb məni uzaqdan sərsəri halımı görər-görməz ildırım sürətilə mənə doğrulandı.
-Bu nə haldır?-əllərini belinə qoyub soruşdu.
-Nə görürsən və necə başa düşürsən?
-Yenə o?!
Başımla təsdiqləyib kürəyimi divara söykətdim. Cibimdən qolbağını çıxardıb gözümün qabağında fırlatdım.
-Bu qadın doğrudan da cadugərdir?
-Offf! Yenə bu axmaqlamalar!
-Sualıma cavab ver, Maks.-deyib ona tərəf çevrildim
-Yox, əziz Rusik. Heç də cadugər deyil. Adi, normal insandır.
-Normal insan?!-qəhqəhə çəkdim
-Nə varmış normallığında?-məzəmmətlə mənə baxdı.
-Maks, sənin onun gözlərinə baxmısan?
-Onun varlığı belə təhlükə saçır. O ki qalsın gözlərinə baxım.
-Deməli heç vaxt, hə?!
-Canlı-canlı yox, amma şəkillərdən baxmışam.-fikirli halda dilləndi.
-Nəticə?!-tələm-tələsik soruşdum.
-O baxışlara yiyələnmək təcrübə tələb edir. İnsanı anidən məhv edən baxışlara sahibdir. Kimə necə baxacağını bilir sanki.
-Elədir ki, var. Bilir və