ı tərpətdim və son dəfə Aytənə baxaraq inamlı gülümsəmə ilə topluma qarışdım. Xarizmatikliyimlə diqqətləri öz üzərimdə cəmləşdirib maraq obyektinə çevrildim. Qadınların mənimlə ünsiyyət qurmaq cəhdlərini qarşılıqsız qoymayaraq əvvəlkitək “nömrə bir” statusuma yüksəldim.Aytənə tərəf baxmaq arzusu ilə yansam da, onun varlığı beynimin bir küncündə məni narahat edib silkələsə də, Maksimin sözü ilə davam edirdim...
...
Səhəri başqa yataqda bir qadınla açdım.Yanağından astaca öpərək duş qəbuluna keçid elədim.Əynimi geyinərək evdən çıxdım. Maksimin zəngi. Taksiyə mindim. Yolboyunca izləmələrlə fikirlərə baş vurmuşdum.Açıq kafelərin biri. Sürücüyə haqqını ödədim.Maksim uzaqdan əlində qəzetlə görünüşünü izləyib dodaqucu gülümsəmə ilə addımlarımı atdım. Stul çəkib əyləşərək ofisianta sifarişlərimi bildirdim.Maksim qəzetdən gözünü çəkməyərək hal-əhval soruşduqdan sonra anidən qəzeti mənim qabağıma atdı.
<<“DAHİ ƏCLAF”IN “NÖMRƏ BİR” OĞLU FENİMİSTLƏ >>
Başlığın altında mənim Aytənlə fotoşəkilim.Hansı ki, təşkil olunmuş gecə qonaqlığından qabaq rastlaşmışdım onunla.
-Jurnalistlərin də işi-gücü yoxdur,-deyib qəzeti özümdən kənarlaşdırdım.
-Onların işi elə budur, Rusik.
-Maks,bəlkə ironiyanı bir kənara qoyasan?
Yeyib içirdik ki, Maksimin diqqətlə arxamda əyləşənlərə nəzər saldığını gördüm.İki gənc oğlan.
-Maks, xeyir ola?!
-Mavidirlər.
-Bunu da haradan çıxartdın?
-Qulağıma pıçıldadılar. Off, Rusik! Nə axmaq sual verirsən mənə?
-Ha! Az qala yadımdan çıxmışdı da sənin ikili ixtisasın.Pardon, Maks. Yaddaş pozuntusu yaşayıram.
-Rusik, masanı başına bir çırparam ki-qəşəng!
İkimiz də doyunca güldükdən sonra mən təkrar onlara nəzər saldım.Hesabı ödəyib kafedən ayrıldıq.Piyada olmağa qərar verdik.
-Bilirsən, Londonda işləyərkən bir mavi vardı aramızda. Elə dahiyanə ideyalara sahib idi ki, ağzını açıb danışmağa başlarkən heç kəs onun sözünü kəsməzdi. Elə ki bitirdi ha, alqışlar bitmək tükənmək bilmirdi.
-Onlar da bizim kimi adamdırlar, sadəcə təbiət onları fərqli yaradıb.