a dərindən nəfəs almağa başladım.Qarşılıq verdi! İnanılmaz sadəcə! Nəhayət ki, özümə qayıdaraq izinə düşməyə başladım.Cəld ondan- bundan soraqlaşa-soraqlaşa onun nəşriyyat binasından çıxdığını öyrəndim.Addımlarımı sürətləndirərək özümü obyektdən çıxartdım.Ətrafı gözdən keçirtdim.Budur, maşının qapısını açıb içəri girdi.Tələm-tələsik mütərrəkki işə salmağa başlayırdı ki, özümü maşının qabağına atdım.Elə bunu görmüşdü ki, gözləri dəhşətdən böyüdü. Salondakı nəfəssiz halından qorxub qapıya yaxınlaşırdım ki, maşının işıq sürətilə getdiyinin şahidi oldum.Əsəbimdən özümə yer tapa bilmədim.
...
Maksimin evində.Mən divanda əyləşib yayxanaraq gözlərimi tavana zilləmişdim. Maksim isə kreslosunda rahat şəkildə əyləşərək ayaqlarını jurnal masasının üstünə qoyaraq qəhvəsini içirdi.
-Neylədin-neylədin?!-Maksim az qala qulaqlarına inanmadı.
Əsəblə ona baxıb başımı buladım.Maksimin gülümsəməsi lap ağ oldu.
-Gülmə!
-Ah, Kazanova, ah! Sən bu günlərə düşəcək adam idin?!-dişlərini ağartdı.
-Maks!
-Əzizim Rusik, mən günahkar deyiləm bu durumda,-yumorundan da geri qalmırdı.
-Maks, qurtar görüm!
-Yox, Rusik. Mənə çox maraqlıdır ki, sən necə oldu da bir qadının ayağına gedə biləcək qədər axmaqlaşdın?
-Bilmirəm,-deyib dizlərimə dirsəkləndim.
- ...
-Niyə ağzına su alıb susursan?
-Bəs neyləyim?
-Danış.Yol göstər. Lap istəyirsən döy, söy.
-Lap yaxşı, -deyib ayaqlarını jurnal masasından yığışdırdı.-Nə gördün o gözlərdə?
-Bilmirəm, amma...-ayağa qalxıb divanın ətrafında dövrə vurmağa başladım.-Sanki bambaşqa biri vardı qarşımda.
-Nə kimi hisslər keçirirdin?
-Azad idim....
-Sonra?
-Hər şey darmadağın oldu anidən.Duman bürdü ətrafı.
-Rusik, sən maşının önünə keçəndə o baxışlardan nəsə anladın?
-Yox. Heç nə anlaya bilmədim. Amma...Sanki...Qorxmuşdu....
-Kifayətdir,-deyib tamamladı.
-Nə?-səsim lap asta çıxdı.
-Gəl gedək bir az ruhumuzu dincəldək!
-Maks, heç də o havada deyiləm.-bezgincəsinə dedim.
-Mənə nə?!
Qolumdan yapışaraq məni aparmağa