i olduğu sezilirdi.
...
Uzaqdan Moskva çayının görüntüsü öz əskini tapırdı.Maksim əlləri cibində bir az gəzişdikdən sonra yanımda skamyaya çökərək cibindən siqaret qutusunu çıxartdı.Bunu da bilmirdim.
-İstəyirsən?-soruşub qutunu uzatdı.
Bir siqaret çıxartdım.Maksim ilk əvvəl mənimkimi, sonra özününkünü yandırdı.
-Yuiry nə qışqır-bağır saldı?
-Gicləyirdi.Bu qədər.
-Bu dəfə mövzu nə idi?
-Boşla getsin.
-Maks, xahiş edirəm.
-Yuriy adlı centelmen məni təhqir eləmək səviyyəsinə qədər alçaldı.Və məndən ona yumruq hədiyyəsi.
-Nə?! Və sən bunu heç olmamış kimi, sakit tərzdə deyirsən?
-Ha! Nə varmış burda? Birinci dəfə deyil ki!
-Off, Maks! Sonra?
-Heç nə. Sabahdan işə gəlmirəm.
-Anlamadım?!
-Nəyi anlamadın, əzizim?
Mən hər nə qədər emosional danışırdımsa, Maksim bir o qədər sakit əhval-ruhiyyədə danışırdı.
...
Axşamdan xeyli keçən kimi Anastasiyanın zəngindən doğan məcburiyyətdən onunla şam etmək üçün açıq kafelərin birinə qədər gəldim.Sifarişlərimizi verdikdən sonra Anastasiyanın maraqla mənə zillənən gözlərindən qurtulmaq üçün mülayimcəsinə soruşdum:
-Niyə mənə elə baxırsan?
-Çox yaraşıqlısan,-səmimiliklə qeyd etdi.
-Bunu bilirəm, Nastya,-arxayınlaşıb gülümsədim.
Az sonra sifarişlərimiz gəldi. Yeməyə başlamışdıq ki, gözümə sataşan 2 nəfərə görə yemək boğazımda ilişib qaldı.Öskürüb su içdim.Anastasiya mənə təəccüblə baxıb gülümsəyirdi. İlahi! Yenə! Aytən və qarşısındakı “naməlum” cənab. Hansi ki dnən görmüşdüm. Amma Aytəndən soruşmaq yadından çıxmışdı onun kimliyini.Nə yadımda qalır ki Aytənin varlığını özümə yaxın hiss edərkən? Heç nə! Koonkret olaraq heç nə! Hər şeyi unudurdum. Ancaq o və mən! Onun sirri!
Yumruqlarım sıxlaşdı.Məni parçalayan bu hissə nə ad vermək olar? Maksdan soruşmaq lazımdır. Amma yox. O, bu işləri mənim öhdəmə buraxmışdı artıq.Lənət! Bu nədir belə?!
Ayağa qalxıb onların əyləşdiyi masaya yaxınlaşmağa başladım.Aytənin telefonu zəng çaldı.Cəld çantasından çıxardaraq ekranına baxdı. Gülümsədi.Btün qəlbilə gülümsədi. Qarşı