a deyildilər.Elə hey boş-boş corablarıma zillənib baxmaqda idim.Tırtap! Kiminsə yıxılışı.Tanış səs.Ayağa qalxdım.
Aytən qucağında balaca qız uşağı ilə zala daxil oldu.Mənə baxmadan pilləkanlarla yuxarı çıxmağa başladı.Anidən gələn güclə elə ayaqlarımda corabla izini təqib eləməyə başladım.Qız ala gözləri ilə mənə baxaraq saf təbəssümlə gülümsəyirdi.Qeyri-ixtiyari qarşılıq verdim.Aytən otaqların birinin qapısını açıb içəri girdi. Neyləyim indi mən? Qapı açıq qalmışdı.Yavaşca yaxınlaşıb kandarda özümə yer seçdim.Aytən qızı balaca çarpayıda uzandırıraq alnına öpüş yapışdırıb ayağa qalxdı.Məni qapı ağzında gprsə də təəccüblənmədi.Yanımdan keçib başqa otağa girdi. Mən isə içimdəki səsə qulaq asaraq qızın çarpayısına qədər gəldim.Qıçı azacıq qanamışdı.Amma balaca bunun ağrısını hiss etmirdi deyəsən.Davamlı gülümsəməsi vardı.Gözlərindəki parıltı ümid bəxş edirdi.Diz çöküb yanağına sığal çəkdim.
Aytənin addım səslərini eşidib çevirldim.Əlindəki tutduğu aptek qutusunu yerə qoyaraq qızın yanında əyləşdi. Mənim izləyib nəticə çıxartmaqdan başqa bir yolum yox idi artıq. Ağlıma ilk gələn fikir-Aytənin qızı olması idi.Baxım görüm bu nə dərəcədə real çıxacaq?!
Aytən qızı qaldırıb otuzdurdu. Balacanın elə şirin, məsum təbəssüm var idi ki! Dayanmaq bilmədən gülüməkdə idi.Aytən qutudan yodla pambıq çıxardıb qıçına vurdu.İncəliklə üfürdü.Plastirlə qapadıb qızı çarpayıdan döşəməyə düşürtdü.Balaca maraqla mənə baxıb şəhadət barçağı ilə burnuma toxundu. Asta səslə güldüm.Və birdən otaqdan çıxdı.
Aytən qutunu çarpayının altındakı boşluğa itələyib ayağa qalxan kimi məən də qalxdım.Gözlərimə əvvəlkitək nəzər salaraq getmək istəyirdi ki, biləyindən yapışıb dayandırdım.
-Kimidr o?
-Səncə?
-Qızın?!
-Niyə də olmasın?!
Bu qadının soyuq tərzdə kinayəli danışığı yavaş-yavaş əsəb sistemimə öz təsirini göstərməyə başlayırdı.Biləyini barmaqlarımdan azad edərək qapıya qədər çatmışdı ki, cəld qapını qapadıb qollarımla hər 2 tərəfdən əhatələdim.Küəryi mənə tərəf olduğundan saçlarının xoş