sahibi olmaqdan söz açılmırdı hələ k.
Anam-Xatirə xanım Bakıda ailəsi ilə birgə yaşayırdı.Rasim babam musiqiçi, Züleyxa nənəm isə dil-ədəbiyyat müəllimi idi. Anam evin tək uşağı olsa da, ərköyün böyüməmişdi. Müasirliklə mühafizəkarlığın bərabərləşdiyi ailə tərbiyəsi görmüşdü. Gözəl, sevimli idi.Geologiyanı qiyabı oxuya-oxuya mühasibatçı kimi çalışırdı. Onu istəyənlər çox idi, amma anamın qəlbi heç kimi qızmırdı.Qohumlar dəfələrlə qapılarını döysələr də, cavab ürəklərincə olmurdu.
Həsən babamla Cabir babamın uzaqdan-uzağa tanışlıqları vardı. Bakıya gələndə arabir gəlib onlarda qonaqlıq edirdi. Belə get-gəlin sonu isə təsəvvür etdiyiniz kimi evliliklə nəticələndi. O vaxt artıq anam oxuyub bitirmişdi, amma əvvəlki iş yerindən ayrılmaq söhbəti gedə bilməzdi.Yox, burada hansısa təzyiq-filan yox idi. Anam mühasibatçı kimi öz işinin professionalı idi.
Soruşursunuz ki, necə oldu ki, atam kimi müstəqilliyi sevən biri necə oldu ki, ona edilən təklifə razılıq verdi? Atam ilk dəfə eşidəndə evdəki həngaməni bilirsinizmi? Düz 1 həftə boyunca evindən qaçaq düşdüyündən xəbəriniz varmı? Düz, tapdınız! Nəticə varsa, səbəb də var. Atamın razılığının səbəbkarı nənəm olmuşdu. Nənəmin hökümünü qoyaq bir kənara. O xərçəng idi. Atamın isə qadınlara qarşı qəlbi daşdan, dəmirdən yoğrulub yapılmamışdı hər halda. Sırf nənəmin xətrinə anamla evlənməyə razılıq verdi. Yoxsa babamın onun mirassız buraxacağı heç vecinə də deyildi. Öz başı, öz əli-ayağı. 26 yaşında ikən evləndi. Bax belə...
Amma evlilik həyatı atamda heç nəyi dəyişdirmədi. Yenə əvvəlki rejim. Səhərlər iş, axşamlar əyləncə, gecələr isə qadın.Anam dözdü, dözdü,dözdü. Hər gecə göz yaşları, əzabları. Doğrudur, atam hərdən insafa gəlib anamı unutmurdu, amma bu 1 gecəlik olurdu.O vaxt olurdu ki, mənim əziz-xələf atam işdən yorğun halda qayıdırdı. Ha, az qala yadımdan çıxmışdı qeyd etməyi. Atam anamın işləməyinə heç nə demirdi. Anam Moskva mühitinə tez öyrəşdi.Yeni tanışlar-filan. Bakıdakı mühasibatçılığını Moskvada davam