a yetirdim.Qarşısına keçib yolunu kəsdim.
-Nəyin var sənin?
-Nəyim olacaq ki?! Hər zamanki halımdır.
-Mənə keçməz o nömrələr.
-Ruslan, uzaq dur məndən!
Üzərinə doğru gəlməyə başladım.Arxa-arxaya gedib divara söykəndi. Bir əlimi divara qoyub özümə dayaq verdim, digər əlimlə yanaqlarını sığallamağa başladım.
-Qızındır?
-Hə.
-Adı nədir?
-Dəniz.
-Neçə yaşı var?
-4.
İkimiz də susdur. Aytənin gözlərindən çırpıntının görüntüsü sezilirdi.
-Nə demək istəyirsən?
-O laldır.
-Nə?!-səsim özümə qəribə gəldi.
-Anadangəlmə.
Sözünü bitirib divardan qoparaq mətbəxə addımladı.Boş divara gözlərimi zilləndirərək qolum gücdən düşməyə başladı.Ağır nəfəs ala-ala əllərimi belimdə cəmləşdirdim. İçəriyə daxil olub uzaqdan Dənizə baxdım. Məsum halı ilə dünyadan xəbərsiz qızcığaz.Yaxına gələrək dizüstə çökdüm.Sığal çəkəndə gözlərini böyüdərək mənə baxdı.Əsrarəngsiz təbəssüm dolu qız uşağı.
...
Aytən qızını bağa çıxardaraq özü yelləncəkdə əyləşib Dənizi seyr eləməyə başladı.Mən eyvandan hər ikisinə göz qoyurdum.Aytənlə qızı. Dəniz uşaq cəkdliyi ilə ora-bura qaçışırdı.Aytən isə xəfif təbəssüm dolu çöhrəsini nümayiş etdirirdi.
Tələsik dəhlizə yüyürdüm.Dosdoğma ayaqqablarımı görən kimi ayaqlarıma keçirdərək evdən çıxdım.Bağın kölgəliyində skamyanın üstündə əyləşərək səsizcə izləməyə başladım. Az sonra telefon zənginin sədalarını eşidən kimi ekrana baxmadan qəbul etdim.
-Alo?!
-Sabahın xeyirli-uğurlu olsun!
Maksim. Onun pozitiv səsi.
-Sənin də.
-Nə?!
-Maks, xahiş edirəm, tapmacalı danışma.
-Yaxşı. Belə müraciət edim onda. Nəyin var?
-Nəyim olacaq ki?!
-Rusik, bəlkə sənin xəbərin yoxdur, amma səsində əcaib-qəraiblik aşkarlanıb, məndən demək.
-Off! Çox uzun əhvalatdır.
-Hm! Belə-belə işlər Hardasan?
-Desəm inanmazsan.Aytənin evində.
Zəngin o biri tərəfinə səssizlik çökdü.
-Hey! Maks! Ordasan?
-Nə baş verir, Ruslan?!-Maksim qətiyyətlə soruşdu.
...
Maksimə az sonra gələcəyimi söyləyərək telefonu qpatdım. Qalxıb Aytənin yelləncəyinin aarxaısna keçdim.
-Aytən,