çevirdiklərini? Nişanlımın məni zorlanmasını? Ərimin öldürülməsini? NƏYİ?!
Eşitdiklərimdən gözlərim böyüdü.Boğazım qurudu. Ayaqlarım mıxlanıb yerə yapışdı.Nəfəim kəsildi. ŞOK!
Aytənin isti göz yaşları məni özümə qaytardı.
-Ağlama,-çarəsiz halda deyib yanaqlarını qurulamağa başladım.
Başını sinəmə basıb bərk-bərk qucaqladım.
...
Aytəni evinə buraxdıqdan sonra işə doğru yol aldım.Halbuki istəmirdim.Amma onunisrarına qarşı gələ bilmirdim.Yolda özümə takxi tutaraq qarmaqarışıq duyöular içində minib sürücüyə ünvanı verdim.
...
Qapını açanda Maksimin yıryığışı məni çaşdırcı.Elə caşdırıcılıq özümə qayıtmağıma köməək oldu.Maksim ona lazım olan hər nə vardırsa qutuya yığırdı.
-Maks, bəlkə getməyib qalasan?
Maks qovluqlara baxaraq səsinə qüvvət verdi.
-Çox istərdim, amma mənim Yuriy əclafı ilə birgə işləmək kimi xoş məramlı missiyam sona yetdi artıq.
Stul çəkib əyləşdim.Fikrim istər-istəməz Aytənə qayıtdı.O.Qızı Dəniz. Onun dedikləri. Göz yaşı.
-Rusik...-Maksimin səsi lap uzaqlardan gəlirdi.
-Ruslan!!!
Maksimin qışqırığına diksinib qalxdım.
-Nəyin var sənin?-əllərini masaya qoyub şübhəli tərzdə soruşdu.
-Bilmirəm, Maks.
-Sən bilmirsənsə, mən də bilmirəm.Danış!
Əllərimi cibinə salıb kabinetdə bir az o baş-bu baş dövr edəərk pəncərəni açdım.
...
-Oho! Nəhayət ki!
Maksimlə mən ayaq saxlayıb çevirldik.Yuriy yuxarıdan bizə şeytani gülümsəmə ilə baxaraq örahatlığını nümayiş etdiridi.
-İnana bilmirəm ki, psixoloqa “əlvida” deyirik,-kinayəsini artırdı.
Maksimin cavab vermək kimi möhtəşəm vəzifəsi olduğu halda susması mənə qəribə gəldi.Yuriyə elə baxırdı ki, sanki onun ən zəif nöqtəsini aydınlaşdırmağa çalışırdı.
-Niyə susursan?!
-Ağzımı açdırma!!!
Səsindəki hökmülülük təkcə məni deyil, digərlərini də diksindirdi.Yuriyin qızaran üzünü gprmək üçün 2 göz kifayət etməz.Tez pilləkanlarla aşağı enib Maksimin qarşısına keçdi.Gözlərindən od yağırdı.Maksimin əvvəlki sərbəstliyi geri qayıtdı.Qutunu yerə qoyub əllərini belində cəm etdi.
-Humanist olmursan, olma.