, köynəyimin qolları dirsəyə qədər qaldırılmış durumda.Masanın üstü sənədlərlə, kağızlarla, qovluqlarla dopdolu.İncələməkdən yorulub əldən düşmüşdüm artıq.Əslində heç həvəs-marağım da yoxdur, sadəcə Aytən beynimi yeyirdi deyə belə prosesə imza atmağa məcbur olmuşdum.Arabir gözlərim önümdə dayanaraq məni heykələ çevirirdi.
Əlimdəkiləri masaya tullayıb pəncərəyə yaxınlaşdım.Gözlərim ağır-ağır qapanaraq əllərimi belimə qoydum.Nəfəsim gedib gəlməyə başladı.
Axı kimdir o adam?! Kim?!
Telefon zəngi məni silkələdim.Əlimi cibimə saldım.Ekranda Maksimin adı göründü. Qəbul etdim.
...
Maksim qapını açıb məni başdan-ayağa süzdü.Son gürünüşdə idim. Bir tək pencəyi barmağıma keçirdərək çiynimdən asmışdım.Maksimin gülməsinə gözlərimi bərəldərək başımı buladım.Əli ilə içəri dəvət etdi.Penəcyi divana tullayıb birbaşa eyvana keçdim.Gözəl mənzərə var burda. Yaşıllıqla dolu təbiət.
Maksimin mənə uzatdığı portağal şirəsindən qurtumlayıb dedim:
-Aytənin işi-gücü məni dəli etməkdir ancaq!
-Yenə nə baş verib?
...
Divanda əyləşib dizlərimə dirsəklənmişdim.
-Bax belə.-deyib tamamladım.
Arxaya yayxanaraq gözlərimi yumdum.Səs gəlmədiyini görüb Maksimdən soruşdum:
-Nə əcəb susursan?
Maksim addım səslərinə gözlərimi açıb baxdım.Eyvana çıxmışdı.Yanına gələrək əlimi çiyninə qoydum.
-Maks...
-O adam keçmiş ərinin ən yaxınlarından biri ola bilər,-fikirli halda dilləndi.
...
Yenə Anastasiyanın zəngi. Əlimdəki telefona baxıb qərar verməyə çalışırdım.Zalda dövr etmişdim artıq.Maksim eyvandan səsləndi.
-Ya cavab ver, ya da zəngi bitir.
Dayanıb zəngi qəbul etdim.
-Ruslan, niyə açmırsan?-başladı, nə başladı.
...
Pencəyi yan oturacağa atıb sükanı işə saldım. Salona yayılan mahnıların heç biri beynimə girmirdi.Sükanı sıxdıqca sıxırdım.
“FEMİNA” nəşriyyatı.Obyektə nəzər salıb bir qərar qəbul etməyə çalışdım. Məni didib parçalayan bu lənətəgəlmiş hiss!
Qəzəblə maşından enib qapısını çırpdım.İçəri daxil olaraq pilləkanları çıxmağa başladım.Sürətimi artırdım.Katibə yerində deyildi.