Lap əla! Qapını döymədən içəri girmə “mədəniyyətsizliyi”ni nümayiş etdirdim.
Aytən masaya dirsəklənib başını əlləri arasına almışdı.Həyəcanla yaxına gəlib diz çökdüm.Əlimlə çənəsini özümə tərəf yönləndirdim.Gözləri qıpqırmızı idi. Hələ də səssizcə ağlayırdı. Barmaqlarıma süzülən isti damcılar məni yandırırdı.
...
Barmaqlarımla damcılarını silirdimsə, dayanmaq bilmədən axırdı.Üzünü əllərimdən xilas edib ayağa qalxdı.Arxasını mənə çevirərək qollarını sinəsində çarpazlaşdırıb panoramanı izləməyə başladı.Yaxınlaşıb əllərimi çiyninə qoyub sinəmə sıxdım.
-Eləmə.Lazım deyil.
-Şşş.Sakit,-qulağına pıçıldayıb boğazına öpüş bəxş etdim.
-Sənə nə qədər demək olar ki, məndən uzaq durasan?
Cavablamaq əvəzinə qollarımla qarnını qucaqladım.Saçlarının xoş rahiyəsini içimə çəkdim.Dodaqlarımı boğazında gəzdirdim.
-Ruslan...
-Sakit dedim...
...
Qollarımdan kəskincəsinə qopub getməyə çalışırdı ki, saxlatdırıb divara söykətdirdim.Gözləinə baxaraq barmağımı dodaqlarının üstünə qoydum.
-Heç nə demə.Sakit.
Dodaqlarına yumulub dadmağa başladım. Əllərini yumruq halına gətirib məni itələməyə cəhd etdi. Astaca əllərinin yumruğunu açıb boynumun arxasına keçirtdim.Qarşılıqsız buraxmağa çalışsa da, hamısı boşa çıxırdı.
...
-Ruslan, yetər.
Bu dəfə özündə güc taparaq məni itələməyi bacardı.Divara yumruq endirdim.Daha sonra qolumu divara dayayıb başımı qolumun üstünə qoydum.
-Aytən, etmə,-gözlərim qapalı halda pıçıldadım.
...
Çantasını əlinə alaraq qapını açırdı ki, qarşısında dikəldim.
-Danışacaqsan, Aytən.Bunun başqa yolu yoxdur.-qətiyyətlə bildirdim.
-Sənə borclu deyiləm. İndisə bir zəhmət, çəkil yolumdan!
-Aytən, əsəblərimin sərhədi var.
-Bundan mənə nə?!
Gözlərim dəfələrlə böyüdü.Aytən isə həmişə halında.
...
Biləyindən yapışıb nəşriyyatın binasından çıxartdım nəhayət. İnsanların baxışları. Təəccüb.Maşınıma mindirib qapısını bağladım.Əllərimi maşının üstünə qoyub ağır-ağır nəfəs aldım.Üzüm su için də idi tamam.
Özüm də girib sükanın idarəsini əlimə aldım.artıq bir