idim-Ərimə!
Artıq 16 yaşımda məktəbə getdim.İlham məktəb idarəçiləri ilə danışıb işi qaydasına sala bilmişdi.Amma bunu yalnız az sayda adam bilirdi.Sinifdə parta arxasına keçdiyim o gündə yaşadığım hisslərlə ilk dəfə tanış oldum.Həyəcan bürümüşdü məni.Məni əhatələyib soruşmağa başladılar. Kimə nə cavab verəcəyimi bilmirdim.Ağlamamaq üçün özümü güclə tutub saxlayırdım.Aıx necə deyim ki mən....Dərs bitən kimi ildıırm sürətilə evə qaçdım.”Ər”im evdə deyildi.Özümü yatağa atıb ağladım.Hər şey bir daha göz önündən keçməyə başladı.Özümdə güc tapıb dərman qutusunu tapdım.Ovcuma baxaraq göz yaşı axıdırdım. Onları qəbul etmək istəyirdim ki, kimsə biləyimdən tutub məni qaldırdı.Dərmanlar yerə dağıldı.İlham məni silkələyirdi. Amma nə dediyini anlaya bilmirdim.Beynim “stop” demişdi informasiya qəbuluna.Gözlərimin önündəki duman getdikcə qatılaşırdı.Və huşum itirdim.
Gecə saat 2-də gözlərimi ağır-ağır qaldırdım.Çarpayımda idim.İlham yanımda stulda dizlərinə dirsəklənmişdi.
1 həftəlik depressiya məni öldürüb diriltdi.Tər içində dərsə gedib gəlirdim.Məni ayağa qaldırıb dərs soruşmurdular halıma görə.Bir gün hər şey açıq oldu.Hamı məndən aralı gəzirdi.Heç kim mənə yaxınlaşmırdı.Uzaqdan uzağa məni ələ salırdılar. Yaxından yaxına mənimlə iyrənc zaraftalr edirdilər.Amma mən dözdüm.1 ay ərzində başqalaşdım.Artıq içimdəki yırtıcını tanımağa başalyırdım.Kimsə mənə söz atanda cavabsız qoymurdum.Hamının təəccübünə səbəb olmuşdum.Artıq zəif qızcığaz deyildim onların gözündə.Yavaş-yavaş hamı mənimlə hesablamağa, hörmət etməyə başladı.Heç kimlə dostluq bağlantısı qurmaq istəmirdim. Amma Leyla adlı qaraşın qız məndən dördəlli yapışıb əl çəkmək niyyətində deyildi.Suyu şirin qız idi. İri gözləri vardı.Onun qırsaqqızlığı əvəl məni əsəbiləşdirsə də, sonralar əyləndirirdi və bizim dostluğumuz təməli qoyulmağa başlandı.Mən ona hər şeyi danışdım...
Məktəbi bitirən kimi jurnalist olmaq eşqinə düşdüm.Bunu “ər”imə bildirəndə ata qayğısı ilə sevinib razılaşdı.İmtahanları verib daxil oldum.Artıq