ı barmaqlarımla quruladım.
Dodağını büzdü.
-Anamla atamı axtarıram.
Ata! Boğazım düyünləndi.İçim əsməyə başladı.Zorla gülümsədim.
-Ağlama. Tapacağıq onları.
-Doğrudan?!-sevinərək soruşdu.
-Əlbəttə. Adın nədir?
-Nataliya,-daha da sevindi.
-Demək belə, Nataşa. De görüm onları ən son harda gördün?-mehribanlıqla soruşdum.
Qız toppuş barmaqlarını kafeyə işarə etdi.
-Hm! Gəl gedək baxaq oraya,-deyib ayağa qalxaraq balaca toppuş əlini ovcumun içinə aldım.
Gəlib kafeyə çatdıq.Açıqlıqda ancaq gənclər, tələbələr, sevgililər əyləşib kef edirdilər.İçəri daxil olan kimi bir çox insanın həyəcan və gərginliklə bütün zalı dolaşdıqlarının şahidi oldum.Əyilib qızın gözlərinə baxdım.
-Burda kimisə tanıyırsan, Nataşa?
Nataliya maraq dolu gözlərlə ətrafa baxmağa başladı.Və birdən şəhadət barmağı ilə işarələyib sevincək mənə baxdı.Onun göstərdiyi istiqamətə baxdım.Gözəl qadın stulda əyləşərək bir əli ilə başına dayaq verib astaca göz yaşlarını axırdı.Nataliyanı qaldırıb qucağımda ona tərəf getməyə başladım.Balaca qollarını boynuma dolayıb yanağını yanağıma dayadı.
-Bağışlayın...
Qadın ağır-ağır, ümidsizcəsinə başını qaldırıb mənnə baxan kimi cəld yerindən qalxdı.Nataliya qollarını ona uzatdı.
-Ana,-sevinclə qışqırdı.
-Mələyim mənim,-deyərək gpz yaşları içində gülümsəyib qızını məndən aldı.
Qızını öpməkdən doymurdu bu qadın.
-Təşəkkürlər!
-Dəyməz.
...
Holdinqə qədər o boyda məsafəni piyadaçılıq etdim.Binaya nəzər salıb içəri keçdim.Liftin açılmasını gözlədim.Yanımda kimsə dayanırdı, amma fikir verməyimdən kim olduğunu bilmirdim.Nəhayət ki qapılar açıldı və mən girdim. O adam da mənimlə birgə girib yanımda yer aldı..İkimizdən başqa heç kim minmədi. Qapılar bağlandı.
-Haralarda itib batmısan?
Yuriyin səsini tanıdım.Başımı ona tərəf çevirib soyuq tonla bildirdim.
-Sənə qalmayıb.İşllərinlə məşğul ol və zəhmət çəkib burnunu başqalarının işinə, həyatına soxma!
Söykənib mənə öldürücü baxış atıb kinayəli təbəssümlə dedi:
-Çox məsuliyyətsizsən, Ruslan!
-Ola