birə beş artardı.İçəridə təşkil etdiyimiz “mini-kafe” insanların sifarişlərini yerini yetirirdi.Kimisi burdaca nuşi-can edirdi, kimisi isə sifariş verirdi.Əvvəllər insanların azlığı mənim adımla bağlı idi.Təbii ki, mənim haqqımda azdan-çoxdan məlumatlı idilər. Onların baxışları bəzən məni həyata küdürsə də, Leylanın nəsihətləri və ərimin qulağıma pıçıldadığı sözlər məni həyatdan 4 əlli yapışıb yaşamağa ruhlandırırdı. Bəzən onların iyrənc baxışlarının şahidi olurdum.Mənə elə baxırıdlar ki, sanki qarşılarında “fahişə” dayanmışıd və bu dəqiqə spirtiz şou göstərərək onların ehtiyaclarını böyük məmnuniyyətlə ödəmək üçün yatağa atılacaqdır.Elə sözlər eşidirdi ki, qulağqlarım. Mənim arxamca danışılanlardaan belə nəitəc çıxartmaq olardı ki, mən yaşlı ərimin pullarına tələ quran mahir bir kələkbazam.Gözlərim dolardı, əllərimlə qulaqlarımı qapadıb mətbəxin bir küncündə yerə çöküb göz yaşlarımı gücləndirərdim.Yumruğumu dişləyirdim ki, heç kim səsimi eşidib bilməsin.Kiminsə çiyinlərimi qucaqlayıb məni sakitləşdirməsi beynimə girmirdi bəzən.Bu ya Leyla olardı, ya da 2 aşbaz köməkçisi qızlar-Nərmin və Pərvanə...
Amma getdikcə hər şey yaxşılaşırdı.Düzdür, arada-sırada baxışlar-sözlə r öz kəskinliyi nümayişə çıxırdılar. Lakin vecimə deyildi artıq. Onları öldürücü təbəssümümlə susdururdum.İnsan axınında artım müşahidə olunmaqda idi.
Dərslərimiz də öz qaydasında gedirdi.O qədər parlaq, nümunəvi tələbə deyuldik doğrusu. Amma oxuyurduq da.Arada oğlancıqla arxamca düşərək mənə alçaldıcı sözlər ünvanlasalar da, qızlar isə qeybətlrəi arasında qulağıma çatacaq iynələyiciləri ilə məşğul olurdularsa da,heç nə vecimə deyildim.Müəllimlər ağızlarını açmasalar da, gözləri ilə məni öldürüb diriltmək arzularında idilər.Hətta biri-qoca kaftar mənə əxlaqsız təlif edərək alçaltmışdı.İlk əvvəl şok keçirsəm də, sonra hiddət bədənimi əsir alraq acıladım onu və ağlaya-ağlaya evə yol aldım.Otağıma qapanıb dünyadan təcrid olmağa qərar verdim.İlhamın gəlişinə qədər ağlaya-ağlaya qalmışdım.Elə beləcə də