i uzadaraq özü yanımda əyləşib öz şirəsini içməyə başladı.
-Maks. Bu qadın...
-Səni heç vecinə almır.-qətiliklə tamaladı
-Off!-deyib qədəhi zərblə masaya qoydum.-Onda niyə...?!
-Nə niyə?-maraqlandı.
Deyim ya yox?!
-Heç!
-Rusik, nə baş verib?!
-Maks, səncə əgər məni vecinə almırsa, onda niyə...?!-yenə bitirə bilmədim.
Lənət!!! Az qala qaçırdacaqdım. Gözlərimi qapadıb yumruqılarımı sıxdım.Arxaya söykənib ağır-ağır nəfəs almağa başladım.
-Niyə azdan-çoxdan qarşılıq verir?!-təsdiqləyərək soruşdu.
-Maks, beynim işləmir,-mızıldanıb gözlərimi 4 açaraq tavana zillənidm.
-Çünki qadındır. Hər şeydən öncə o bir qadındır. İllərdir ki, qadınlıq hisslərini ört=basdır etməyə çalışır, sənsə onu oyandırdın.Amma bir şeyi qəbul elə, əzizim. O, sənin bildiklərindən deyil
-Səncə neçə il olar?
-Hardasa 2-3 il.Təxmini hesablamamdır.Yanıal da bilərəm. Dəqiqlik onun ərinin ölüm tarixinə bağlıdır.
...
Əllərim cibimdə yeriyirəm.Qarşıma göbələk kimi oeyda olan əziz-xələf atam çıxdı yenə.Vecsoz davranıb yanından keçmək istədim. Qolumdan tutub saxlatdırdı məni.
-Nə var?-səsim buz kəsirdi.
-Danışmalıyıq.
-Ha! Nə danışmaq? Öz əsərinə bax!!!-səsimi qəzəblə qaldırıb qollarımı yana açdım.-Bax!!!
İnsanlar ayaq saxlayıb bizə nəzər salaraq öz yollarına davam edirdilər.
-Məni məhv etdin!!! Başa düşürsən?! MƏHV!!! Mən belə adam olmaq heç istəmədim! HEÇ!!! Amma nə edim mən yazıq7! Damarlarımda sənin qanın, hüceyrələrdə lənətəgəlmiş gen!!!
Atam isə mimikasız üz quruluşu ilə mənə tamaşa etməkdə davam edirdi.
-Rədd ol! Həyatımdan rədd ol!!! Mənim faciəmin müəllifi sənsən!!!
Getdikcə səs tonum daha da qalxırdı.Yaxasından yapışıb silkələməyə başladım
-Heçmi?! Səndə bir qram da utanma yoxdur?! Xəcalət hissi?! Ya da vicdan səsi!!!
İtələyib arxası üstə yerə yıxdım.
...
Anam mənim halımı görəndə nə deyəcəyini bilmədi.Yanımda oturub saçlarıma sığal çəkməyə başladı.Mənsə divana yayxanıb gözlərimi yummuşdum.Bəlkə son səhnə silinər yaddaşımdan deyə ümid edirdim.Gərginlik içində