boşanmadan sonra tez-tez gəlib məni,qardaşımı, bacımı görürdü. O, məni öz yanına aparmaq istəyirdi. Amma anam buna qarşı çıxırdı. Onsuz da məhkəmə anamın tərəfində idi. Nə yalan deyim-içimdən atamla bir olmaq keçirdi. Amma mənim hələ uşaqkən gördüklərim yaddaşıma elə dərin şəkildə həkk olunmuşdu ki, içimdəki istəyi basdırmağa məhkum olmuşdum.
...
Atamla aramızdakı fərq-mənim evlənmək kimi mədəni niyyətimin olmaması və ətrafımdakı insanların bunu anlayışla qarşılaşması olub. Hər dəfə anamın gözlərindəki qorxunu yadıma salanda and içirdim.
...
Mən olduğum yerdən yavaş addımlarla uzaqlaşmağa başladım. Gözlərim hələ də atamın üzərində idi.lə bu zaman bilmədən kiminsə qədəhini üstünə dağıtdım.
-Üzr istəyirəm, görmədim.
Qarşımda dayanan cənab məni diqqətlə süzdükdən sonra salfetlə yaxasını qurulamağ başladı.
-Narahat olmayın, cənab Mustafayev. Olan şeydir.
Bu adamın əmin və rahat danışıq tonu məni şübhələndirdi.
-Məni hardan tanıyırsınız?
-Bir dəqiqə, -deyib cəld yanındakı əsmər gözəlinin qulağına pıçıldayıb yanağına öpücük qondardı.-Yaxşı?
Onun uzaqlaşmasını görən kimi əlindəki salfeti yumruqladı.Mənə daha da yaxınlaşıb səmimi təbəssümlə bildirdi.
-“Dahi əclaf”ın oğlunu tanımamaq mümkün deyil.
“DAHİ ƏCLAF”-Atama verilən məşhur ləqəb. Bir tərəfdən həqiqərtən də “dahi” idi-öz işinin mükəmməlliklərini bilirdi. Digər tərəfdən isə “əclaf”-qadınları beş barmağı qədər tanıyırdı.
-Aydındır,-quruca deyib yanında keçmək istəyəndə cəld qolumdan yapışıb məni durdurdu.
-Mən Maksim,-özünü təqdim edərək əlini uzatdı.
...
Aradan 15 dəqiqə keçmişdi. Qardaşımla söhbətləşirdik ki, birdən Maksim yaxınlaşıb ehtiyatla bildirdi.
-Gəldi.
Kim?! Heç nə anlamadım, amma salondakı gözlərin böyük əksəriyyət girişə yönəlmişdi. Və içəriyə daxil olan qırmızı donlu. Dərin sinə dekoltesi. Qarşı qoyulmaz cazibəyə sahib qadın.
Əsl ledi !!!
...
Yanımda dayanmış Maksim ucadan səsləndi.
-Xoş gəlmisiniz!
Tonunda kinayə-filan, nifrət ya da ikrah duymadım. Sadəcə hörmət duyğusu,