Yəni elə ehmalca oturdu ki, paltarı əzilməsin. Səlma xanım bizə çay gətirdi. Uşaqlıq arkadaşım gözünün üstünə tökülmüş saçını qulağının arxasına keçirdi və dedi:
- Mən səninlə görüşməzdim, amma Sərdar bəy deyəndə ki, sən yazarsan, razılaşdım. Əslində, yazarlardan qorxuram, amma istərdim ki, mən öləndən sonra başıma gələnləri qələmə alasan. Orada (Bakını nəzərdə tuturdu) mənim haqqımda xoşagəlməz şayiələr dolaşır. Amma söz ver ki, söhbətimiz mən həyatda olmayandan sonra çap olunacaq.
Züleyxa Azərbaycan türkcəsində anlaşmağa çalışsa da, vaxt öz sözünü demişdi, İstanbul ləhcəsi onun danışığında birinci yerdəydi. Onun danışıqlarını öz süzgəcimdən keçirirdim. Sonra o, nə fikirləşdisə, səsini xırp kəsdi, elə bil utandı.
- Unutmuşam ki, biz cocuqluqdan bir-birimizi tanıyırıq, bağışla ki, səninlə yad adam kimi danışıram, çoxdandır görüşmürük... heç ağlıma da gəlməzdi. O qədər müxbir görmüşəm ki, hamını bir-birinə oxşadıram. Bakıda başqa cürdü axı, qonağı özgə cür qarşılayarlar. Mən gərək səni evimə dəvət edəm, amma orda bizə qulluq edən tapılmayacaq. Ona görə də Boğaziçinə enib "Quş ağzı"nda bir nahar eliyək, - dedi. Mən etiraz eləmədim.
- Sahibi - mütləq sizsiniz, - deyə aramızdakı soyuqluğu, pərtliyi götürmək istədim.
Biz "Quş ağzı"na düşdük, sahilə yaxın oturduq. Bir azdan tösmərək, amma osman oğlanları demiş, şık geyimli bir kişi bizə yaxınlaşdı, daha doğrusu, Züleyxa xanıma təzim eləmək üçün stolumuza sarı gəldi. Başa düşdüm ki, ortayaşlı bu adam restoranın sahibidir. O, Züleyxa xanımın qarşısında baş əydi və yaraşıqlı, ağappaq əllərindən öpdü. Əvvəlcə sağ, sonra da sol. Düz üç dəfə.
- Xoş gəldiniz, Züleyxa xanım.
Boğaziçi gözəli nazlana-nazlana və ədayla:
- Xoş bulduq, Nəcib bəy, - dedi.
- Qulluğunuzda hər zaman hazıram, Züleyxa xanım, - Nəcib bəy belə dedi və arxasında dayanmış qarsonlara işarə elədi.
Qarsonlar eyni cür geyinmişdilər, bir boydadılar, sanki əkiz qardaş idilər və məcməyidəki menyünü ədəb-ərkanla qarşımıza qoydular, elə bil, qorxurdular ki,