atları çoxdan kəsib yemişdilər. Onları soyuqda saxlamaq mümkün deyildi. Soyuqdan tez-tez kişnəyir, həm oyaqların, həm də yatanların rahatlığını pozurdular, gizlindəkiləri xofa salırdılar.
Atları kəsəndən sonra, əti bir gecə çöldən asılı saxladılar, səhərisi qaynadıb dəstə üzvlərinə verdilər. Atın qıpqırmızı əti vardı. Məhəmməd iyrənirdi, onları yemək istəmirdi, amma başqa çarəsi də yoxuydu...
Bir müddət əvvəl naməlum vertolyot onlara yeni paltar dəsti atmışdı və ilk dəfə olaraq, Məhəmmədə də isti gödəkcə, dəri çəkmə vermişdilər.
Nəhayət, o, yola çıxmağı qərara aldı. Dəstə hər zaman yerini dəyişə bilərdi. Memogil kiminsə əmrini gözləyirdi. Vaxtında dəstəni tərk eləmək lazımıydı...
Məhəmməd səhərə yaxın yola çıxdı. Qarovulu təzəcə təhvil almışdı. Parollar üç dəfə səsləndirilmişdi. Qarovul başçısı postları yenicə yoxlayıb getmişdi. Onun yoxa çıxmasından təxminən beş-altı saat sonra - qarovul dəyişəndə xəbər tuta bilərdilər. Məhəmməd öncədən yola hazırlıq da görmüşdü. Özü ilə konservlər, çörək, su götürmüşdü.Yolun buzu açılmışdı, arabir çıxan günəş dağlardakı qarın suyunu çıxarıb yollara axıtmışdı. Yol sürüşkəniydi, yerimək get-gedə çətinləşirdi. Amma geriyə yol yox idi, hər şeyin cavabı irəlidəydi.
O, bir neçə saat yol gedəndən sonra dayandı. Arxadan hənirti hiss elədi. Sanki kimsə onu izləyirdi. Arxaya dönüb baxdı, amma heç kimi görmədi...
Nəhayət, yolayrıcına çatdı. Dinqo demişdi ki, dağ başındakı yolayrıcından üç tərəfə yol gedir: cığırlardan biri İraqa, biri İrana, düz yol isə Şırnaka aparır. Üçüncü yolu deməsəydi də bilirdi. Çünki həmin yolla bura gəlmişdilər.
Məhəmməd yolayrıcında dayanıb, hara gedəcəyi barədə düşünürdü, amma qərar qəbul edə bilmirdi. Birdən kiminsə onun izlədiyini gördü. Uzaqdan qaraltı gəlirdi. Kimsə onun izinə düşmüşdü. Bəlkə də bu qarabasmaydı. Gözlərini ovuşdurdu, qaraltı bir anlığa yoxa çıxdı, amma yenidən ağacların arasında göründü. Məhəmməd qaçmağa başladı. O, arxaya baxmadan qaçırdı, hara getdiyini bilmirdi...
Məhəmməd