d qaçırdı. Mən onu görürdüm. O, qan-tər içindəydi, ağzı köpüklənmişdi. Ətraf uçurum, qarşıdakı dərələr qapqaranlıq idi. Bel çantasını da yerə atmışdı. İrəlidə Məhəmmədin bəlkə də tanımadığı, görmədiyi məmləkətlər vardı. O, özünün olmadığı, günahlarının bağışlandığı yerə çatmağa can atırdı. Amma o yer uzaqlardaydı, bəlkə də yox idi...
* * *
Hadisənin bu yerində qapı döyüldü. Əvvəlcə fikir vermədim, hadisələrin axarından çıxmaq mənə sərf eləmirdi. Geri qayıtmaq elə də asan olmayacaqdı. Çünki hər çıxışa təzədən dönmək olmur. Amma qapı aramsız döyülməyə başlamışdı. Qapının o üzündəki adamın əl çəkmək fikri yoxuydu.
Nəhayət, düşüncələrimi yarımçıq kəsməyə məcbur oldum, zatən o düşüncələri qapı taqqıltısı çoxdan özü ilə aparmışdı...
Qapını açdım. Çöldə heç kim yox idi. "Hürriyyət+" qəzetindən başqa. Götürüb baxdım. Bu, xüsusi nömrəydi.
Birinci səhifədə Züleyxa Göyçəyin şəkli verilmişdi, altında isə belə bir xəbər yerləşdirilmişdi: "Bir ay öncə qətlə yetirildiyi güman olunan Züleyxa Göyçəyi Kanar adalarında görüblər. Deyilənə görə, qətlə yetirilən Züleyxa Göyçəyin bənzəriymiş, o, özü isə Amerikanın agentiymiş. Züleyxa böyük fitnələr ustası hesab olunur. Adamın inanmağı gəlmir. Şayiələr həmişə maraqlıdır".Həmin səhifənin lap aşağısında, qəzet dililə desək, "podvalında" isə iri planda dalğalanan Amerika bayrağı verilmişdi, bayrağın altında İtaliya mafiozilərinə bənzər, qara eynəkli bir adam dayanmışdı və kiməsə göz vururdu. Bu gözbasmanı mən öz ünvanıma qəbul elədim və gülümsündüm. Mənə elə gəldi ki, mən Böyük Xocanı gördüm...
Gözlərimi yumub keçmişi düşünməyə başladım. Boğaziçində ağ yelkənli gəmilər üzürdü. Onlar günəşin işığında əsrarəngiz görünürdülər. Günəşin, sanki, yelkəni varıydı...
Züleyxa gəminin burnunda dayanıb, “Titanik” filminin qadın qəhrəmanı kimi, qollarını geniş açmışdı və elə bil günəşi qucaqlamaq istəyirdi.
Məhəmməd ağ suların dalğasında xalasına tərəf qaçırdı... Amma qarşıda gəmi əvəzinə uçurum və qapqaranlıq dərə vardı.
Son
Oktyabr 2009 -