, ehtiyatsız bir hərəkət xətrimizə dəyər və sakit addımlarla bizdən uzaqlaşdılar.
- Nə istəyirsən, sifariş elə. - Züleyxa xanım qonaqpərvərliklə dedi.
- Sən seçsən yaxşı olar, - dedim.
O, mənə adını unutduğum bir yemək təklif elədi. Gözümü döydüyümü görüb onun izahını verdi.
- Bu, langetə oxşar ət yeməyidi.
Ofisiantlar qayıtdılar, sifarişləri götürüb getdilər.
Züleyxa xanım yerini rahatladı və həyatını danışmazdan əvvəl bir sual verdi:
- Mən yoxa çıxandan sonra həyatınızda bir şey dəyişdimi?
- Hər şey dəyişdi. Həyətimizdə həyat öldü, - dedim.
Züleyxa elə ürəkdən güldü ki, sanki onun səsi Boğaziçində qərar tutan bütün kafe və restoranlarda eşidildi. Hər halda mənə elə gəldi. Sonra o, uzun müddət susdu, Boğaziçində üzən ağ yelkənli gəmiləri süzdü və qəmli-qəmli:
- Gəmilər ağ örpəkli gəlinlərə oxşayır, taleləri qaranlıq və kədərlidir, - dedi. Ofisiantlar sifariş elədiyimiz yeməkləri gətirdilər və hər ikisi bir ağızdan:
- Afiyət olsun, - deyib getdilər.
Züleyxa danışdıqca keçmişin xiffəti məni bürüyürdü. Bu xiffəti Boğaziçindən qopan külək də dağıda bilmirdi. Və indinin özündə də ətrafa qəribə ətir saçan bu xanımın cazibəsini hər an hiss edirdim. O, həyatı bütövlükdə yaşamağa alışmış adamıydı. Bu cür qadınlar haqqında ən xoşagəlməz fikirləri söyləməkdən çəkinmirlər. Bəziləri onu kişiləri bədbəxt edən cadugərə, bəzilərisə göz qamaşdıran və tez xərclənən var-dövlətə bənzədirlər. Mənsə onu xəzinəyə oxşadırdım. Çünki mənimçün yenə də cəlbedici və sirliydi.
O, boş-boş şeylərdən danışırdı, istanbulluların qəribə məxluq olmalarından, addımbaşı para güdmələrindən, xəsisliklərindən söz açırdı. Dil qəfəsə qoymurdu. Elə ürəkdən gülürdü ki, ağzında ağappaq dişlərini saymaq olardı. Kövrələndə gözləri qəribə və sirli görünürdü, seksuallığı birə-beş artırdı... Amma nədənsə o, sözünün canını deməyə, söhbətinin məğzini anlatmağa tələsmirdi. Bizə gətirilən yeməyə də əl vurmamışdıq. Onun fikri öz macəraları ilə məni valeh eləməyin yanında, mənim düşüncələrim isə Züleyxanın