ağzında, burnunda, dodaqlarında, jestlərində, əlçatmaz, gündəyməz yerlərindəydi. O çox gözəl idi. Qınamasalar, deyərdim ki, İstanbul onun gözəlliyinin yanında solğun görünürdü. Mən Züleyxanın balaca, yupyumru döşlərinin arasını, ağappaq budlarını xatırlayırdım və hələ də özümü nakam bir növcavan kimi hiss edirdim. Biz, yəni mən və uşaqlıq dostlarım dəfələrlə onu xəyallarımızda soyundurmuşduq, çəhrayı məmələrini öpmüşdük, amma sirli "zonaya" əl vurmamışdıq, onu intim anlar üçün saxlamışdıq. Çünki müsəlmançılıq bizim qanımızdaydı və ən intim səhnəni zifaf gecəsi üçün saxlayırdıq.
Züleyxa mənim baxışlarımı göydə tutdu. Danışmağına ara verdi və:
- Niyə yemirsən, yesənə? - soruşdu.
- Bəs, sən niyə yemirsən? - deyə suala sualla cavab verdim.
- Səni gördüm, yemək yaddan çıxdı, - dedi və güldü, əlini yeməyə atdı, - öz aramızdır, erkəklər məni görəndə iştaha gəlirlər...
O, özü də bilmədən doğmalaşmışdı, həminki şıltaq Züleyxa olmuşdu və sanki Yusifdən bir xəbər gətirmək üçün indicə mənimlə şərt kəsəcəkdi.
Yeməyə həvəsim olmasa da, ət döyməsindən bir tikəni götürüb gəvələməyə başladım. O, mənim həvəssiz yediyimi görüb:
- Xoşuna gəlmirsə, başqasını gətirsinlər, - dedi.
- Yox, söhbət yeməkdə deyil. Hər şey yaxşıdır. Amma məni bir şey maraqlandırır. Necə oldu ki, sən birdən-birə yoxa çıxdın və məhlə kişilərinin hamısının yuxusuna haram qatdın?- Kişilərin ha?! Hardaydı o kişilər?! - Mənim duruxduğumu görüb, - bircə səndən başqa, - dedi və güldü.
Züleyxa qəfil güldüyü kimi də qəfil sakitləşdi. Bir müddət dinmədi, eləcə yeməkdə davam elədi. Və sonra gözləmədiyim halda:
- Yəqin ki, heç kim mənim Yusifdən uşağa qaldığımı bilmirdi? - deyə suallı baxışlarını üzümə zillədi.
Mən onun qəfil etirafından çaşdım, daha doğrusu, Züleyxanın əvəzinə qızardım. Nə cavab verəcəyimi bilmədim. Handan-hana:
- Bilmirdik, - dedim, - bu necə ola bilərdi?
- Çox asan, - deyə Züleyxa qəşş elədi, əlini-əlinə vurdu, - uşaq ki, uşaq. Siz o vaxt uşaq idiniz.
- Bəs sən necə, uşaq deyildin?
-