- Yox, mən uşaq deyildim, mən şeytan idim. Hamını yoldan çıxarmağa çalışan şeytan. Hələ indi də bu bəd əməllərimdən əl çəkməmişəm, - dedi və mənə göz vurdu.
Züleyxa gülməyində davam edirdi. Mən onun üzünə baxırdım, onu şeytana oxşatmağa çalışırdım, amma heç nə alınmırdı. O, gözəllik ilahələrinə bənzəyirdi.
- Mən buna inanmaq istəmirəm, - dedim, - Yusiflə sən bunu necə bacardınız? Züleyxa gülməyinə ara verdi, ciddiləşdi.
- Duşxana yadındadı? - başımla təsdiqlədim, - səni maraqlandıran hadisə orda baş verdi. Yerini rahatla və qulaq as... Ey, qulaq asırsan, - deyə o, mənim qayğılı baxışlarımı görüb, uzun, ətirli barmaqlarıyla burnuma toxundu.
Mənim fikrim doğrudan da əncir ağacının yanında qalmışdı. Duşxanada Yusifi və onun qucağına sığınmış Züleyxanı təsəvvür edirdim. Düşüncələrim biədəb səhnələrlə zəngin idi.
- Qulağım səndədi, - dedim.
- Onda yaxşı-yaxşı qulaq as. Axı sən mənim həyat tarixçəmi yazmağa gəlmisən, elə deyil? - Başımla təsdiqlədim, dodağımın altında mızıldandım və "elədir" dedim. - Mən Yusifə vurulmuşdum. Hər gecə onun xəyalıyla yatırdım və qəribədir ki, yuxuda onun əzalarını görürdüm, anlayırsan da nəyi deyirəm... onu sığallayırdım. İçimdə, sanki bir şeytan vardı, daim məni duşxanaya sarı dartırdı. Yusif onu izləməyimdən duyuq düşmüşdü və son zamanlar duşxanaya axşamlar, qaranlıqlaşanda girirdi. Mən ona məktub yazdım, çatdırdım ki, axşam duşxanaya girəndə qapını daldan bağlamasın... Məktubu Qadir apardı. Hə, düzdü. Mən sözümün üstündə durdum və budlarımı ona göstərdim ...hə, döşlərimi də... Sən o zaman həyətdə yox idin, hara getdiyini də bilmirdim. Ona görə də məktubu səndən yox, ondan göndərdim. Əslində, sənə daha çox etibar edirdim. Niyəsini bilmirəm...(ZÜLEYXA)
"Ay səni, şeytan!" Bunu kim dedi? Yəqin hər ikimiz, ürəyimizdə və eyni zamanda. Bir-birimizə baxdıq. Baxışlarımız nüfuzediciydi. Bir anlıq pauzadan sonra o davam elədi:
- Yəqin səni maraqlandırır ki, məndə bu şeytani hisslər hardan idi? Özüm də bilmirəm. Məgər dünyada hər şeyin