Qadınlar başqa. Qadınların qanında fosfor artıqdır. Ona görə də bəyaz qadınlar işıq saçır. Kişilər qaranlıqdan qorxduqlarına görə işıq axtarmağa məcburdurlar. Qaranlığı isə qadınlar əvəz edir. Belə olmasaydı, kişilər gecələr qadınların böyründə yatmazdılar. Bu, erkəklikdən çox, qorxunun əlamətidir...
Dubay bu baxımdan kişi yox, qadınıydı. Bu şəhərdə bir qadınlıq cazibədarlığı vardı. Hamı ona sahib olmaq istəyirdi, ya heç olmasa, ondan nəsə qopartmaq ümidindəydi...
Züleyxa danışırdı və mən onun bu təcrübəsinə, mülahizələrinə heyran olurdum. O, təkcə gözəl və güclü qadın yox, həm də fərqli müşahidə hissi olan adamlardanıydı...- Mən kişiləri həmişə şəhərlərə bənzətmişəm. Amma bu şəhər bambaşqaydı. Desəm ki, lesbiyankaydı, xətrinizə dəyər. Əlbəttə, sənin yox, sən Dubayı sevmirsən, heç ora getməmisən də. Bunları bilirəm. Bilirsən niyə? Bilmirsən. Mən də deməyəcəm.
Amma boynuma alım ki, ömrümdə belə gur işıqlı şəhər görməmişdim. İndiyə baxma. İndi eşitmişəm ki, Bakının neft pulları şəhəri Parisə döndərib. Parisi hələ uşaqlıqda kinolarda görmüşdüm. İndi ürəyim istəyəndə ora gedə bilirəm.
Səhər açılanda başqa mənzərənin şahidi oldum. Səhranın ortasında yaquta bənzər şəhər gecələr füsunkar olsa da, gündüzlər qurda rast gəlmiş məzlum quzuya bənzəyirdi. Amma burada bir azadlıq ab-havası vardı. Onda başa düşdüm ki, mənim həyatım burdan başlayır...
Bu sözlərdən sonra Züleyxa xanım "Volter" siqaretini çantasından çıxarıb stolun üstünə qoydu, eyni adlı alışqanla onu yandırdı və bir qullab alandan sonra üzümə baxıb:
- Mən bilən sən siqaret çəkmirsən, - dedi, mənalı-mənalı gülümsündü və söhbətini davam etdirdi. O, danışdıqca mənim ürəyim sıxılırdı və indi burada olmağıma acığım tuturdu. Mən sanki başqa bir diyara düşmüşdüm, sevimli Züleyxa doğrudan da şeytaniləşmişdi.
Ofisiantlar yenidən bizə yaxınlaşdılar. Desert üçün nə sifariş edəcəyimizlə maraqlandılar. Züleyxa hər ikimiz üçün şirin (bizlərdə buna halva deyirlər) və çay sifariş elədi. Ofisiantlar uzaqlaşandan sonra