a danışmağa başladı:
- Biz şəhərin Bar-Dubay hissəsində, gözəl bir malikanədə qalırdıq. Bu cür malikanələri mən heç kinolarda da görməmişdim. Amma nağıllarda oxumuşdum. Malikanənin həyəti bir hektardan çox olardı. Palma ağacları hasar boyu əkilmişdi. Yaşıl qazonlar, qonaqlar üçün qolf meydançası, üzgüçülük hovuzu vardı. Bura səhranın ortasında yaşıl vadiyə bənzəyirdi.
Hərdən fikirləşirdim ki, kaş bizim də belə malikanəmiz olaydı, mənsə onun adar-madar bir qızı, şahzadəsi. Hamı mənə elçi düşəydi, atamsa elçiləri qovaydı, cəngavərlər mənim üstümdə dava edəydilər. Amma mən hökmən qayayabənzər divarı dırmaşan oğlanı seçərdim, eyvandaca bağrıma basardım. Onunla gecədən səhərə kimi eşq macərası yaşayaydım, necə deyərlər, busə alıb, busə verəydim... Nədir, inanmırsan? İnanmırsan ki, mən də kitab oxuyurdum. Siz həyətdə top qovanda mən kitablarla baş-başa qalardım. Ən çox sevdiyim də "Don Kixot" idi. Onu mən məktəbimizin kitabxanasından oğurlamışdım. Bilirsən, nə üçün? Oxumaq üçün yox, üstündəki gülməli şəklə görə. Ondan sonra "Robinzon Kruzonu" və adı yadımdan çıxmış kitabları kitabxanadan alıb evə gətirirdim və məktəbdən çıxandan sonra onları geri qaytarmadım. Məktəbə də elə ona görə getmədim, sevdiyim kitabları əlimdən ala bilərdilər... Züleyxanın kitablar barədə belə vurğunluqla danışması məni əməlli-başlı çaşdırmışdı. Züleyxa hara, kitab hara?
- Belə-belə işlər, yazıçı oğlan...
O, məni əməlli-başlı ələ salırdı. Amma mən dözürdüm. Əgər uşaqlıq eşqim Züleyxa özünü qəsrlərdə yaşayan gözəllərə bənzədirdisə və məni yox, başqasını ağ atlı oğlan sayırdısa, onda mən dözümlü və müdrik birisi olmalıydım. Salnaməçilər dözümlü və müdrik olmalıdılar axı... Amma mən darıxırdım, ürəyim sıxılırdı, onun bu söhbətləri inandırıcı görünmürdü, hər halda mən onlara inana bilmirdim. Ona görə də öz-özümə bir reklam fasiləsi verdim və Boğaziçini seyr eləməyə başladım. Züleyxanın başı özünə qarışdığından ona qulaq asıb-asmamağımın fərqində deyildi.
Çəhrayı rəngli bir gəmi uzun-uzadı fit