verdi. Üzbəüz gələn tanker onu cavabsız qoymadı. Atatürk hava limanına enib-qalxan təyyarələrin zəif səsi qulağıma gəlirdi. Asma körpünün üstündən keçən maşınlar o qədər uzaqdaydılar ki, qarışqa dəstəsinə oxşayırdılar, fərqləri sürətlə şütümələrindəydi. Boğaziçinin o üzündə, qayalardan asılmaş zəngin malikanələr varlılar üçün gözxoşluğu, kasıblar üçün qıcıq və qınaq mənbəyiydi. Mənimsə bu gözəllikdən zövq almaqdan savayı bir umacağım yoxuydu. Düzdü, hərdən ürəyimdən keçirdi ki, imkanım olsaydı, burdan bir ev alardım.
Züleyxa xanım isə danışırdı. Düzü, reklam fasiləsi zamanı mən onunçün darıxmışdım. Və məmnuniyyətlə onu yenidən dinləməyə hazır idim.
Deməli, belə. Züleyxa xanım, yəni mənim uşaqlıq idealım qarşımdaydı. Mən bunu sizə dəfələrlə dediyimin fərqindəyəm. Amma bu beləydi. İlk sevgi qədər doğma və xoş nə ola bilər ki. Züleyxa İstanbuldan və qarşıdan açılan mənzərədən də gözəliydi. Gözəllik də bəzən adamı darıxdırır. Ona görə də fikrimi ondan müvəqqəti də olsa yayındırmışdım...
Züleyxa xanım daha bir siqaret yandırdı və fikrimin dağınıq olduğunu duyub:
- Yenə göylərdədir, şair, xəyalın, - deyə gülümsündü və siqareti çox sevdiyi Boğaziçinə tərəf püfləyib davam elədi, daha doğrusu, mən ona qulaq asmaqda davam elədim... Ah, məişət qayğıları, mən sabah özümə duşxana almalıyam. Son sözlər heç kimə yönəlməyib, mənim ürəyimin səsləridir. Qəhr olsun, duşxanalar...
- Gülzar xanım ilk günlər məni buradakı adət-ənənələrlə tanış etdi, kişilərlə davranmağın yollarını göstərdi. Məlum oldu ki, mən gecə barlarından birində işləyəcəm, amma ürəyi məni istəyən müştəriləri də razı salmalıyam. Müştərilərlə o, özü danışacaq və mənə düşən faizi də vaxtlı-vaxtında ödəyəcək.
Mənim ehtirasım aşıb-daşsa da, buna dərhal razı olmadım, dedim ki, yalnız ürəyim istəyən müştərilərlə yata bilərəm. O isə cavabında dedi ki, mənim geriyə yolum yoxdur, əgər o deyən şərtlərə razı olmasam, ömürlük burada qalacam. Bu azmış kimi, məni tanıyan dost-tanışlarıma Bakıda uşaq saldırdığımı, indi isə