b vurandan sonra söhbətinə davam elədi:
- Məhkəmə mənə bir ay iş kəsdi, daha doğrusu, bir ay həbsxanada saxlanılacağım, sonra isə vətənə göndəriləcəyim, sizin dillə desək, ekstradisiya ediləcəyim barədə qərar çıxardı. Heyifsilənib-eləmədim də, sanki bu həyat mənim alnıma yazılmışdı və mən bunu öncədən bilirdim. Vətənə qayıtmaq da istəmirdim. Vətən mənimçün yox idi. Yox, o mənada yox, əlbəttə, vardı, amma mən onu görmək istəmirdim, çünki onun məndən xoşu gəlmirdi. Anlayırsan belə şeyləri? Yazıçısan axı.
- Anlayıram, - dedim.
- Bir şey mənim dadıma yetdi. Dubayla Azərbaycan arasında ekstradisiya haqqında müqavilə olmadığından məni sərhədə qədər gətirəcəkdilər, yəni ölkədən birdəfəlik çıxaracaqdılar, sonra hara istəsəm gedə bilərdim. Bu barədə mənə hökumətin tutduğu vəkil demişdi. Amma hələ ona çox vardı. Fələk hələ çox şeyləri başımın üstündə fırladırdı.
"Fərhani" həbsxanası şəhərin kənarındaydı. Burada taleyi mənim taleyimə bənzər qadınlar çox idi. Onlar müxtəlif ölkələrdən çörək dalınca gəlmişdilər və çoxları da mənim kimi aldanaraq Dubayda qalmağa məcbur olmuşdular.
Dubay fahişələrin ümid yeriydi. Amma bu ümidlər indi həbsxana divarları arasında solurdu. Qadınların heç də hamısı həbsxana həyatı ilə barışmaq istəmirdi, onların bəziləri depressiona düşürdü, bəziləri intihar eləmək barədə fikirləşirdi, amma ürəkləri gəlmirdi. Həyatdan əl çəkmək elə də asan deyil.
İlk günlər mən də həyata inamımı itirmişdim, amma getdikcə özümü ələ almağa başladım. Bəzilərini həyata yaxınları və övladları, bəzilərini sevdikləri və düşmənləri bağlayırdı. Məni həyata bağlayan tellər zəif olsa da, burada ömürlük qalmaq fikrim yoxuydu və hansı yollasa buradan çıxmaq istəyirdim.
Müxtəlif peşə sahibləri arasında biz çoxluq təşkil edirdik. Həbsxana rəisi Mahmud adında heyvərənin biriydi, adam ondan iyrənirdi. O, fahişələri tez-tez otağına çağırır və istədiyini almayınca əl çəkmirdi. Mənə xüsusi münasibəti vardı. Ayrıca otaq ayırmışdı və bütün şəraiti yaratmışdı.
Bilmək istəyirsən