a feminist qurumuydu.
Bu müsabiqə ərəb ölkələrində böyük hay-küyə səbəb oldu. İslam fanatları həbsxana rəhbərliyini və bizi ölümlə hədələməyə başladılar. Hətta bir neçə dəfə həbsxanaya basqı da yapdılar, oranı yandırmaq cəhdləri də oldu. Allahım məni bu dəfə də darda qoymadı. Nədir, elə bilirsən, fahişələrin allahı olmur?
Təbii, son sözlər mənə ünvanlanmışdı və mən müdrik adamlar kimi susurdum.
- Bir gün həbsxanada hamı bir-birinə dəydi. Bizə tapşırdılar ki, otaqlarımızı səliqəyə salaq və gələcək qonaqların yanında artıq-əskik danışmayaq. Sonradan bildim ki, gələn qonaq Türkiyənin Dubaydakı konsulu Orhun bəydir. O, həbsxanada saxlanılan soydaşlarına baş çəkməyə gəlmişdi. Deyəsən, burada saxlanılan qadınlardan kimsə kənara məktub ötürə, vəziyyətinin pis olduğunu çatdıra bilmişdi. Biz həmin qadının kimliyini sona qədər öyrənə bilmədik.
Həbsxanada saxlanılan qadınların vəziyyətinin çox yaxşı olduğunu göstərmək üçün türkiyəli elçini mənim də kamerama gətirdilər. Əslində, o, mənə görə həbsxanaya gəlibmiş. Orhun bəy mənim şəklimi görən kimi aşiq olmuşdu və sonralar bunu etiraf etdi. O, yaraşıqlı bir insan idi. Saçları çallaşmışdı, yaşı 50-ni haqlamış olardı. Mahmudla danışıb ki, məni satsın, yəni para əvəzinə, vaxtından əvvəl azadlığa buraxılmağım haqqında məsələ qaldırılsın. Öz qiymətimi hələ də bilmirəm. Hər halda, az məbləğ olmaz, yəqin.
Mənim həbsxanadan çıxmağım və Dubaydan getməyim Mahmuda da sərf edirdi. Gözəllik müsabiqəsinin qalibi olan bir fahişədən canını qurtarmaqla islamçıların hədələrindən də azad olardı. Həm də onun mənim barəmdə uydurduğu cinayət işi qondarmaydı. Bunu çoxları bilirdi. Orhun bəy müsabiqəyə təsadüfi tamaşaçı kimi gəlməmişdi. Onun Dubay zənginləri və yüksək rütbəlilərilə geniş əlaqələri vardı. Atasının hesabına. Atası bir zamanlar burada hərbi attaşe olmuşdu. O biri tərəfdən isə Azərbaycan özünün konsulluq səlahiyyətlərini müvəqqəti Türkiyəyə vermişdi. Çünki yenicə müstəqil olmuşdu və xaricdə elçilikləri yoxuydu.
Bütün bunları mən