n getmişdi.
- İndi mən İstanbul zənginlərindən biriyəm. Çox istərdim ki, Bakıya gedim, köhnə məhləmizi görüm. Amma qorxuram, - Züleyxa ani pauzadan sonra dedi.
- Sənin məhəllən artıq yoxdur, qonşular da köçüb. Oranı çoxdan söküblər. İndi bizim məhəlləmizdə göydələnlər ucalır.
Mənim bu sözlərimdən o xeyli pəjmürdə oldu.
- Duşxananı da söküblər, yəqin? - öz-özünə pıçıldadı, sonra və sanki qorxa-qorxa, - bəs Yusif? Ondan nə xəbər var, - deyə soruşdu.
- Yusif şəhid oldu, - dedim.
- Deməli, mən düz eləmişəm, cavan bir şəhidin dünyadan nakam getməsinə imkan verməmişəm,
- dedi və nədənsə güldü.
Mən dinmədim. Bu necə gülüş idi? Onun əsəbdənmi, sevincdənmi gülməyini ayırd etməyə çalışdım. O da mənim baxışlarımı tutdu, sanki özünü yığışdırdı və yəqin ki, könlümü ələ almaq üçün qəfildən:
- Bizdən də yazıçı çıxarmış, - deyə güldü.
- Bakıya niyə qayıtmadın?
(ZÜLEYXA)..
- Məni orda gözləyən yox idi. Həm də mən şöhrətliydim. İstəmirdim ki, nüfuzuma xələl gəlsin. Mən oradakı qəzetlərin qınaq və gülünc yeri ola bilərdim.
Biz bir müddət danışmadıq, sanki danışmağa sözümüz yoxuydu. Bəlkə elə ona görə də Züleyxa ayaqyoluna getdi.
Mən indi İstanbulun ən gözəl yerlərindən birində oturub, ətrafı seyr edirdim. Dünənki konfransı xatırlayırdım.
* * *
İstanbula "Qloballaşan dünyada Şərq və Qərb münasibətləri" mövzusunda beynəlxalq konfransa dəvət almışdım. Boğaziçini dövrələyən villalara, malikanələrə baxdıqca, doğma şəhərimi düşünürdüm. Keçmiş Bakı da alt-üst olmuşdu. Cavanlar yeniləşən şəhərə böyük ümidlə, qocalar inamsızlıqla yanaşırdılar. Qocalar ölməyə tələsirdilər. Çünki bu şəhərdə onların uşaqlığını, cavanlığını xatırladan çox az şey qalmışdı. Xatirələr köhnə binalarla birgə dəfn olunurdu. Xatirələr silinəndə adamlar da yox olur, cismlərindən qabaq ruhları ölür.
Konfransdakı çıxışım zamanı qloballaşan dünyada insanların çaşdığını, qərblimi, şərqlimi olmaq dilemması qarşısında qaldığını deyirdim.
- Qloballaşmadan danışırsınız. Qloballaşma dinsizliyi, dilsizliyi,