n fəsadlarıydı. Təbii ki, bu, nəticəyə verilmiş qiymətiydi. Səbəb isə daha dərindəydi. Amma mən yenə də o fikrə üstünlük verirəm ki, dünya kataklizmlər ərəfəsindədir.
Mən deyirdim: "Qloballaşma, əslində, amerikanlaşmadır. Çünki Amerika qloballaşmanın modelidir".
Bəyənmədiyiniz Hindistan filmləri insanları mərhəmətə, sevgiyə öyrədirdi, Amerika filmləri isə qanı, fahişəliyi, homoseksualizmi təbliğ edir. Amerika və amerikalı kultu hər yerdədir. Əvvəllər Amerika ekspansiya siyasətini silahla edirdisə, indi həm silahla, həm də ideologiyayla edir. Amerika dünyanı işğal eləməyə çalışır...
Mənim çıxışımdan ən çox almanlar və yaponlar razı qalmışdılar. Onlar bir-bir mənə yaxınlaşıb təbrik edirdilər.
* * *
Züleyxanın qəfil səsi məni fikirdən ayırdı:
- O uzaqdakı qayığı görürsən?! Sanki qayığın yox, günəşin yelkəni var, - deyə şıltaq qızlar kimi sevincini gizlətmədi.
Mən o, göstərən tərəfə baxdım. Günəş qürub edirdi və onun fonunda qayığın yelkəni günəşin yelkəni kimi görünürdü. Qayığın yelkəni qürub edən günəşin dalğalanan örpəyinə bənzəyirdi. "Qürub edən günəş talesiz gəlinlərə bənzəyir". Bu, Züleyxanın fikriydi və qürub edən günəşi mənə havayı yerə göstərmirdi.
Nə qayığıdı elə? Anlaya bilmədim. Sanki dəniz sularında azmış kimiydi, hara gedəcəyini bilmirdi.
- Həmişə gün batanda Boğaziçinə baxmağı xoşlayıram. Yelkənli günəşi görmək üçün. Ağ yelkənli, - deyə əlavə elədi. Sonra nədənsə gözləri doldu və başını stolun üstünə qoyub ağladı. Mən onun başını sığalladım. Bu, mənim çoxdankı arzum idi.
O, başını qaldırdı və qızarmış, amma gözəlliyini hələ də itirməmiş gözlərini yana döndərib dedi:
- Hər şeyə nifrət eləyirəm. Özümdən zəhləm gedir.
Bu sözləri deyən hamının həsəd apardığı Azərbaycan gözəliydi. Mən ona uşaqlığımızı xatırlatdım. O isə:- Olmaya mənim yanıma uşaqlıq xəyallarını gerçəkləşdirmək üçün gəlmisən?
- Yox, dedim, - o hisslər indi tamam başqalaşıb, onlar mənə xəyallarımdan daha əzizdir.
- Mən yox, mənim erkəyim var və sənə yenə də həmin uşaq kimi