m mənə "krutoy" (asıb-kəsən) oğlanları xatırladırdı. Avqust küləyi köhnə damlara açılan pəncərəmin ağ pərdələrini yellədirdi.
Həyəcanımdan mahnı oxumağa başladım. Gələn bayanla hardan başlayıb, harda qurtaracağımı götür-qoy elədim. Amma bir tərəfə gedib çıxa bilmədim...
Nəhayət, həmin an gəlib çatdı. Qapı döyüldü. "Gəlin" sözündən sonra içəri gözəl bir xanım girdi. Özündən öncə gözəl ətir qoxusu burnumun pərlərini oxşadı.
Boyasız-filansız bir gözəl. Əynində cins şalvarı, yerliyi ağ, qabağı yazılı koftası vardı. 20-21 yaş ancaq vermək olardı. O, heç nə demədi, ayaqqabılarını çıxarmadan keçib, iki nəfərlik çarpayımın qırağında oturdu. Mehmanxanada iki nəfərlik çarpayılar kişiləri özündən çıxardır. Ona görə də tək kişiləri təkçarpayılı otaqlarda yerləşdirmək lazımdır ki, səhərə kimi yuxularını qarışdırmasınlar, subaylar sevgilərinə, evlilər arvadlarına xəyanət eləməsinlər, ya heç olmasa, o barədə düşünməsinlər. Görünür, Adəmi yoldan çıxaran nə buğda dənəsi, nə də qırmızıyanaq alma olub. Gərək bundan sonra ikiadamlıq çarpayı məsələsini gündəmə gətirək...
Otağımın müvəqqəti sahibəsi özümü itirdiyimi görüb, ayaqqabılarını yavaş-yavaş çıxarmağa başladı, sanki məndən nəsə bir hərəkət gözləyirdi. Mənsə yerimdən tərpənmirdim və ayaq üstə dayanıb boş küncə baxırdım. Sonra gözlərimi qonağıma zillədim, nəhayətdə pəncərədən çölə baxmağa başladım. Çöldə maraqlı heç nə yoxuydu. Evlərin damında göyərçinlər dolaşırdı. Mən geri dönəndə o, koftasını da çıxarmışdı, ət rəngli lifçiyi həyasız kişilər kimi məmələrini qamarlamışdı. Mənim həyasız baxışlarım altında şalvarını soyunmağa başladı. Dəfələrlə demişəm axı: qadınlar söz tapmayanda soyunurlar.
- Dayan, - dedim. - O, dayandı və təəccüblə üzümə baxdı. - Niyə belə eliyirsən? - deyə xəbər aldım.
- Bizi heç zaman soyundurmurlar, özümüz soyunuruq.
- Onu soruşmuram. Deyirəm ki, səni bu yola vadar edən nədi?
Mən centlemenliyimdən belə eləmirdim, sadəcə fahişələrin psixologiyasını öyrənməyə çalışırdım. Təbii, hənanın yeri