* *
Mən indi, yəni Züleyxadan ayrılandan təxminən üç ay yarım sonra İstanbula uçan təyyarədə oturub keçmişi xatırlayırdım, onun qana bələnmiş rəsmini və televiziya kadrlarını gözlərim önündə canlandırırdım. Hadisə təxminən bir həftə öncə olmuşdu. Bu dəfə İstanbula ədəbiyyat dərgilərinin toplantısında iştirak etmək üçün gedirdim, amma ondan öncə Türkiyədəki dostlarımla danışmışdım ki, bu hadisəni araşdırmaq üçün mənə iki gün əlavə vaxt və maşın ayırsınlar. "Yazacağım əsər sizi də maraqlandıra bilər" - demişdim. Arxadaşlar (səhv deyil, məhz, arxadaşlar) da mənə inanmış və İstanbulda yardım edəcəklərinə söz vermişdilər. Dekabrın ikinci həftəsi, çiskinli bir havada təyyarədə uçurdum və ölüm haqqında fikirləşirdim. Bir müddət öncə həyatı istədiyi kimi, sevə-sevə yaşayan Züleyxa - mənim və məhəllə uşaqlarının ilk sevgisi, gözəllik idealı vəhşicəsinə qətlə yetirilmişdi. Mən təkcə özümün yox, həm də keçmişin və məhlə uşaqlarının xətrinə bu hadisəni araşdırmalıydım, ona qaldırılan əli kəsə bilməsəm də tapmalıydım. Tapmalıydım ki, ona lənətlər də yağdıra biləydik. Çünki obyekti lənətləmək üçün onu müəyyən eləmək lazımıydı. Züleyxa haqqında düşüncələrimə mühərrikin uğultusu, ön oturacaqdakı cocuğun çığırtısı, sərnişinlərin hırıltısı mane olurdu. Bunlardan qurtulmaq üçün musiqi məkanını seçdim.
Qulaqcıqları taxdım və oturacağın qoltuqluğundakı radiodüyməni fırlamağa başladım. Öncə qarmaqarışıq səslər gəldi, sonra cürbəcür mahnılar eşidildi. Mən birinin üstündə dayandım. İlk dəfə İstanbula uçanda da mən eyni mahnını eşitmişdim. Müğənni xanım ölümün şəninə şərqi oxuyurdu, "ölümdən başqa həpsi yalan" - deyirdi. Bəlkə, Züleyxanın ölümü də yalan idi. Mən telekadrları və qəzetdəki şəkilləri gözümlə görsəm də, Züleyxanın ölümünə inanmırdım, bəlkə də inanmaq istəmirdim.
İllüminatordan çölə baxdım. Buludların üstü ilə uçurduq. Günəş ağappaq pambığa oxşar buludları işıqlandırır və məndə nostalji hissləri gücləndirirdi, sanki yerdə yağan çiskinin ona dəxli yoxuydu.
"Ölümdən başqa