həpsi yalan". Doğrudan da ölüm yalandımı? "Ölüm nə həyatın başlanğıcı, nə də sonudur, ölüm həyatın davamıdır". Bu fikirləri mən gündəliyimdə yazmışdım. Bilmirəm özümünküydümü, yoxsa hardansı çırpışdırmışdım. Hər halda yaxşıydı, ağlabatan idi. Heç kim ölmək istəmir, ölməyə məhkum olunanlar isə əsil həyatın o biri dünyada - axirətdə olduğuna inanır, ya da özünü inandırır. Bu mahnını oxuyan xanım, görəsən, ölümə inanırdımı, yoxsa o da əbədi həyat axtaranlar kimi axirətə bel bağlayırdı?
Stüardessalar zəif yerlərimdən biridir. Onlar göydən enən mələklərə oxşayır. Fikirləşdim ki, işdi- şayət, ölsəm, yəqin ki, bu stüardessalarla bir yerə düşəcəm, olsun ki, cənnətə. İstədim onlardan biriylə zarafat eləyəm, elə-belə, kefimi açmaq üçün.
- Yanımda otura bilərsiniz? - onlardan bir qədər yaşlısından soruşdum. O, əvvəlcə məni başa düşmədi:
- Anlamadım?! - dedi və göy sürməli gözlərini döydü.
- Bilirsiniz, mən təyyarədə uçmaqdan qorxuram, siz mənim yanımda otursanız, qorxum keçər.
- Yaxşı zarafatdır, - stüardessa dedi, gülə-gülə məndən uzaqlaşdı və su istəyən sərnişinə tərəf getdi. Onun yerişində arxasınca baxan bir kişinin gözləri vardı. O bunu hiss elədiyindən elə nazla yeriyirdi ki, sanki gözlərimin inciyəcəyindən və başqa səmtə baxacağından qorxurdu.
Bir azdan sonra həmin stüardessa yenidən yanımdan keçdi və mənə tərəf baxmadan, az eşidəcək səslə, intim münasibətlərə işarə edən ədayla:
- Qorxunuz keçdimi? - deyə soruşdu.
- Onsuz da ikimiz də cənnətə düşəcəyik, - dedim.
Mənim sözlərimi eşidib-eşitmədiyini bilmirəm, ancaq gülümsədiyi şəksiziydi...
Təyyarə Boğaziçinə yaxınlaşanda yenə də məni nostalji hisslər bürüdü. Boğaziçi qara keçə kimi qırçınlanırdı, sular parket döşəməyə oxşayırdı stanbul konfransı iki gün davam elədi. Biz ortaq türk dili və ədəbiyyatı barədə uzun-uzadı müzakirələr apardıq, nəticədə dəyərli qərar da qəbul elədik. Hamımız gözəl bilirdik ki, bizim bu istək və arzularımız yenə də kağız üzərində qalacaq. Müdrik və təcrübəli dostlarımdan biri: