: "türklər danışmağı çox sevir, amma nəticəsi olmur" - demişdi.
Konfrans boyu mənim fikrim Züleyxanın yanındaydı. Onu kim və nəyin üstündə öldürə bilərdi? İlk ağlıma gələn o oldu ki, bunu islam fanatları eləyib. Gözəllik müsabiqəsinin əleyhdarları, yəqin, onu izləyib tapıblar. Ancaq bu versiya ağlabatan deyildi, çünki Züleyxanı Türkiyədə hamı Göyçək kimi tanıyırdı, yəni ona "Göyçək xanım" deyə müraciət edirdilər. Həm də bu hadisə, yəni gözəllik müsabiqəsi çoxdan olmuşdu, üstündən bir neçə il keçmişdi.
Onun şəxsi düşmənlərinin olub-olmadığını da bilmirdim. Konfrans başa çatandan sonra ilk olaraq Sərdar bəyin yanına gəldim, axırda rəfiqələrilə görüşdüm. Onların dediyinə görə, hamı Züleyxa Göyçəyi sevirdi və bir kimsənin ona əl qaldırmağa ürəyi gəlməzdi, insafı yol verməzdi. Emalatxanaya gələndə Sərdar bəy yeni rəsm üzərində işləyirdi. Məlum oldu ki, bu, Züleyxa xanımın portretidir və rəssamın rəfiqəsi ölümündən iki gün öncə belə bir sifariş verib. O, çox qəmliydi. Sevimli qəlb dostunun qətlindən yana üzüntü keçirirdi və bu ağrının cizgiləri onun sifətində açıq-aşkar görünürdü.
Biz ordan-burdan danışdıq. Hər ikimiz, xüsusən də o, Züleyxa xanımın adını dilinə gətirməkdən çəkinirdik, sanki onun ruhunu incidəcəyimizdən qorxurduq. Amma bu belə davam eləyə bilməzdi. Qətlə yetirilmiş adam mənim uşaqlıq arxadaşım, onunsa, cavanlıq dostuydu. Bu işi belə qoymaq olmazdı. Asayiş keşikçilərindən də xəbər-ətər yox idi. Onlar istintaq sirrini əldə bayraq tutmuşdular və qatilin kimliyi barədə bir söz demirdilər.
- Bu işi belə qoymaq olmaz, - dedim, - nəsə eləməliyik.
Sərdar bəy mənim bu sözlərimə əhəmiyyət vermədi, eləcə Boğaziçinə tərəf baxmaqda davam elədi. Biz bir müddət danışmadıq. Sonra Sərdar bəy:
- Ölümdən heç kim yaxa qurtara bilməz. Amma bu adi ölüm yox, fəlakət idi, - dedi. Mən başımla təsdiqlədim. Emalatxanadan çıxanda ondan xahiş elədim ki, sabah məni Züleyxanın malikanəsinə aparsın. Çünki o, mənə həmin malikanəni göstərməyə macal tapmamışdı, daha doğrusu, buna