mənim zamanım olmamışdı və malikanə "səyahətini" sonraya saxlamışdım. Ömür vəfa eləmədi, Züleyxa xanım məni gözləmədi, belə deyək ki, ölüm mərdimazar adamlar kimi aramıza girdi, onun və mənim istəyimi gözümüzdə qoydu. Mən Züleyxanın əlinin və ayağının dəydiyi, nəfəs aldığı mülkü mütləq görməliydim, çünki bu,keçmişi xatırlamaq və Züleyxanın qatilini tapmaqda mənə kömək edə bilərdi. Mənim bu işləri araşdırmağa rəsmi səlahiyyətim yox idi. Amma İstanbuldan gedəndən sonra Züleyxa Göyçək Sərdar bəyə demişdi ki, mən onun həyatının bir parçasıyam, onun dünyasının adamıyam. Ona görə də istanbullu rəssam bu işlərdə mənə yardımçı olmağa söz verdi. Mən emalatxanadan çıxanda Sərdar bəy:
- Bilməzdim ki, Zülexa xanım keçmişinə bu qədər bağlıymış, - dedi.
- Keçmiş ona daha çox yaraşırdı, - öz mülahizəmi söyləməkdən qalmadım. "Çünki orda biz vardıq" ifadəsini dilimə gətirmədim.
Züleyxanın varisi olmadığına görə, mülkünü heç kimə verməmişdi, daha dəqiqi, onu kiməsə verməyə, vəsiyyət etməyə vaxt tapmamışdı, yəqin ki, ölümün çox-çox uzaqda olduğunu xəyal edirmiş. Ölümsə onun həndəvərində ac-yalavac yalquzaq kimi fırlanırmış, qurbanını haqlamağa fürsət axtarırmış. Bilsəydim, ölümü boğazlayardım.
Hökumət məmurları malikanəni hərraca çıxarmaq, pulunu isə uşaq evlərindən birinə köçürmək haqqında düşünürdülər. Züleyxadan olsaydı, yəqin pullarını qadın həbsxanalarına xərcləyərdi. Sərdar bəydən aralanandan sonra Boğaziçinə düşdüm. Sahillə boş-boşuna addımladım. Buna boş-boşuna gəzmək də demək olmazdı. Çünki Züleyxa-Malenanın xatirəsi mənimlə birgəydi. Mən onunla söhbətimizi xatırlayırdım. Ən çox gülüşü, ədaları. O, adamı həyəcanlandırırdı, maqnit kimi kişiləri özünə cəlb edirdi...
Köhnə qalanın yanına çatanda dayandım. Biz onunla sonuncu dəfə burda ayrılmışdıq. Adi bir qalaydı. Köhnə və baxımsız... Çünki Züleyxa yox idi. Və onsuz Boğaziçi öz gözəlliyini itirmişdi. Köhnə qala da gözdən düşmüşdü, əzəmətini itirmişdi. İndi qala igid yox, əfəl bir kişini xatırladırdı. Gözəllər öz ölümləri