fikrə düşənlər varsa, onu başlarından çıxarsınlar. Amma Bakıda kimsə Züleyxanın mal-mülkünə göz dikə bilməzdi, çünki ondan xəbərləri də yoxuydu. Təbii, mənim də belə bir fikir ağlıma gəlməzdi. Məni ancaq Züleyxanı kimin və nəyin üstündə öldürməsi maraqlandırırdı. Bəlkə də bu, Züleyxanın taleyinə acımaqdan çox, onun ruhu ilə birgə keçmişə qayıtmaq və olanları, olacaqları qələmə köçürmək iddiasıydı. Bəzən keçmişlə yaşamaq (həmin keçmiş acı olsa da belə) gerçək həyatda vurnuxmaqdan qat-qat sərfəli və cəlbedicidir... Olanlar olmuşdu, amma necə?
Malikanəyə Sərdar bəyin maşınında getdik. Hökumət məmuru da bizimləydi. Sərdar bəy dedi ki, Züleyxanın əmlakı reyestr xidmətinə verilib və onların icazəsi olmadan malikanəyə baxış keçirmək olmaz.
Yolda istanbullu rəssamdan soruşdum ki, Züleyxanın öldürülməsində kimdən şübhələnir. O isə cavabında "Heç kimdən" - dedi, - "Züleyxa xanımı bir kimsə izləmirdi, hər halda, mən bunun şahidi olmamışam, özü də mənə bu barədə bir söz deməyib".
Mən Züleyxayla Sərdar bəyin hansı münasibətdə olduğunu bilmirdim. Bəlkə də Sərdar bəy bir zamanlar Züleyxanı sevmişdi, ya bəlkə Züleyxa ona vurulmuşdu. Üzündə az nəzərə çarpançopurlar olsa da, Sərdar bəy yaraşıqlı kişiydi. Bu cür kişi tiplərini mən Mopassanın "sevimli dost"una oxşadıram. Nüfuzedici baxış, çəkmə sifət, qalın bığ.
Züleyxayla zövqləri də üst-üstə düşürdü, hər ikisi Boğaziçini sevirdi. "Bahar çiçəkləri" gözəllik salonunun divarından asılmış "Boğaziçində günəş" rəsmi də Sərdar bəyin Züleyxaya hədiyyəsiydi. Mən onu Züleyxaya qısqanmırdım, əksinə, düşünürdüm ki, azəri gözəli istanbullu rəssamın yanında olsaydı, onu qoruya bilərdi.
Biz malikanəyə çatdıq. Malikanə Beşiktaşda, Yıldız parkına yaxın, boğazın lap sahilindəydi. Hökumət məmuru malikanənin iri dəmir darvazasını dəstə açarla açdı. Malikanənin böyük həyəti vardı. Hasarların dibinə mənim indiyə kimi görmədiyim, yaxud indiyə kimi fikir vermədiyim və adını bilmədiyim gül kolları basdırılmışdı. Qəribəydi. Bir kolun üstündə