ə rəngbərəng çiçəklər vardı. Payızın bu çiskinli havasında çiçəklər öz rənglərini itirməmişdilər. Mobil telefonumu çıxarıb, üstündə yağış damcıları mürgüləyən çiçəkləri çəkdim. Sərdar bəy malikanəni və gül kollarını diqqətlə süzdüyümü, onlara vurğunluqla baxdığımı görüb:
- Züleyxa xanım hər səhər özü bu güllərə qulluq edərdi, onları Orhun bəy Afrikadan gətirmişdi, - dedi.
Və mən indi başa düşdüm ki, bu çiçəklər niyə gözəldilər. Çünki onlarda Züleyxanın nəfəsi vardı. Biz üçmərtəbəli malikanəyə girdik. İçəridən kimsəsizlik qoxusu gəlirdi. Sanki hissiyyatım yoxa çıxmışdı. Mən Züleyxanın hənirtisini duya bilmirdim. Yuxarı qalxa-qalxa düşünürdüm ki, bir zamanlar Züleyxa da bu taxta pillələrlə addımlayıb. Daha doğrusu, bütün bunları düşünməkdən çox, təsəvvür edirdim...
Hökumət məmuru dəstə açarla elə addımlayırdı ki, mən onu türmə nəzarətçilərinə bənzədirdim. O, bizdən irəlidə addımlayır, hər qapının ağzına çatanda dayanır, açarları şaqqıldada-şaqqıldada, cəld bir hərəkətlə qapını açır, kənara çəkilir və bizim otaqları seyr eləməyimizdən zövq alırdı. Onun baxışlarında bir soyuqluq vardı.
Otaqlarda qəribə və maraqlı heç nə yox idi. Hər mərtəbədə, demək olar ki, eyni əşyalar vardı: stol, stul, kreslo, divan, televizorlar... Onları toz basmışdı. Kimsəsizlik bu əşyaları gözdən salmışdı.
- Bunların üstünü örtmək olardı, - deyə mən nədənsə dilləndim, bəlkə də cansıxıcı pauzanı aradan qaldırmaq üçün belə dedim. Sərdar bəy:
- Dostları Züleyxa xanımın əlləri dəyən əşyaları çılpaq saxlamağı üstün tuturlar, - dedi, - özü də bunlar müvəqqətidir, yəqin, malikanənin təzə sahibi buranı alanda əşyaları da saxlamayacaq.Mənə elə gəldi ki, "çılpaq" sözünü Sərdar bəy qəsdən işlətdi. Bu, Züleyxanın açıq-saçıqlığına işarəydi. Ona görə də bir qədər incik və kinayəli tonda:
- Bəlkə özünüz alasınız? - dedim və çiçək xəstəliyinin izləri qalmış üzünə baxdım. Sərdar bəy köhnə kişilərə məxsus ədayla, bir az da ərklə çiynimə vurdu:
- Param çatsa da, cəsarətim çatmaz, - dedi.
Üçüncü