mərtəbədə qapısı bağlı iri bir otaq da vardı. Hökumət məmuru:
- Mərhumun şəxsi əşyaları yığılan otaqdır. Yaxınlarından kimsə onları apara bilər, - dedi və üzümə baxdı.
O, demək istəyirdi ki, özümü mərhuma yaxın bilirəmsə, həmin əşyaları götürə bilərəm.
Mən əşyaların nədən ibarət olduğunu soruşdum. Məmur cavab verdi ki, orada Züleyxa xanımın qanlı paltarlarından, köhnə geyincəklərdən, dodaq boyalarından, parfümdən və bər-bəzək əşyalarından savayı bir şey yoxdur.
- O əşyaları Bakıya atasıgilin ünvanına göndərsəniz, yaxşı olar. Mən Bakıya qayıdan kimi onların yeni ünvanını öyrənib sizə xəbər verərəm, bir müddətdir ki, başqa yerə köçüblər, - dedim, sonra əlavə elədim, - qanlı paltarlarından başqa.
Qan iyindən və qanlı paltarlardan zəhləm getdiyinə görə o otağa girməkdən imtina elədim.
Biz geriyə qayıtdıq. Qəlbimdə və canımda sıxıcı bir ovqat vardı. Mən burdan getmək istəmirdim, hansısa bir qüvvə, sanki ayaqlarımdan tutub geri dartırdı. Züleyxanı öldürən adamın kimliyini bəlkə də burda öyrənmək olardı, meditasiya vasitəsiylə. Amma buna halım qalmamışdı. Mən indi heç nə istəmirdim, bir küncə çəkilib, Züleyxanı, onun gəncliyini, "Quş ağzı" restoranındakı şaqraq gülüşlərini, bəyaz dişlərini, ala gözlərini xatırlamaq istəyirdim. Mən arzuma çatdım, amma tək yox. Sərdar bəy ovqatımı duydu və:
- Bəlkə, "Quş ağzı" restoranında bir nahar eliyək? - deyə təklif elədi, - istəsən, rus vodkası da içərik.
Mən imtina eləmədim. Şərab içməyin və Züleyxalı günləri xatırlamağın əsil məqamıydı. Üz-üzə oturmuşduq və hərdən mənə elə gəlirdi ki, qarşımdakı Sərdar bəy yox, Züleyxadır. Onun sifəti tez-tez dəyişirdi. Boğaziçindən əsən külək dəniz sularını çiskinli yağış kimi hərdən üzümüzə vururdu və mən ayılırdım. Dənizdə yelkənli qayıqlar yoxa çıxmışdı. Görünür, onlar günəş olanda dənizə çıxırlar. Bəlkə Züleyxa olmadığına görə görünmürdülər?
- Cansıxıcı mənzərədir, - dedim.
- Cansıxıcı və ürəküzücüdür, - deyə Sərdar bəy sözümə qüvvət verdi.(ZÜLEYXA)..
Biz Züleyxa barədə bir kəlmə