əncir ağacının dibindəki duşxanaydı. Həyətdə təkcə Yusifgilin duşxanası vardı. Onu atası Həsənağa dayı tikdirmişdi və bircə dəfə də olsun orada yuyunmamış, gecələrin birində ölmüşdü. Deyirdilər ki, yuxudaykən Əzrayıl onun ürəyini oğurlayıb. Həsənağa kişini qəbiristanlığa aparanda mənə elə gəlmişdi ki, onun ürəyi yerində yoxdu və özündən qabaq Əzrayılla birgə göyə uçub.
Məhlə adamları hər həftənin sonu o biri küçənin başındakı hamama gedirdilər. Yusifgildən başqa. O, idmançıydı. Əzələlərini bizim qabağımızda oynatmaqdan həzz alırdı. İdmandan xüsusən də dənizdən gələndən sonra duşxanaya girirdi və bundan açıq-aşkar qürurlanırdı... Ürəyimizdə hamımız ona oxşamaq istəyirdik.
Biz gözlədiyimiz vaxt gəlib çatdı... Yusif həyətə girən kimi, çantasını qoca əncir ağacının sınıq budağına keçirdi. Bizim maraqla ona baxdığımızı görüb, saçlarını geri daradı, hədələdi. Sonra məhrəbanı çıxardı və duşxanaya girdi...
Qadir Züleyxagilin qapısına məndən qabaq çatdı, amma ağ sinəsini məndən qabaq görmək ona nəsib olmadı. Qapını Züleyxanın atası açdı.
Yaqub dayı (olub-keçənlərdən sonra "dayı" demək mümkündürsə) dənizdə işləyirdi. Məhlənin böyük papaqlıları öz aralarında ona "zay Yaqub" deyirdilər. Həftə səkkiz, mən doqquz dənizdə olardı. Həmin gün də dənizdə olmalıydı. Amma bizim gözləmədiyimiz halda qapının ağzında zühur elədi. Qadirin qorxusundan dili tutuldu və Yaqub dayının:
- Nə itin azıb burda?! - sualının cavabında kəkələdi:
- Heç, - dedi və dalı-dalı pilləkənlərdən düşdü.
Bu hadisənin üstündən bir neçə gün keçəndən sonra istəyimizə çatdıq, amma ilkin olaraq arzusuna Züleyxa yetişdi.
Yusif növbəti dəfə duşxanaya girəndə ona xəbər elədik. O, duşxananın arxasındakı deşikdən bir xeyli Yusifə baxdı, sonra çıxıb getdi, biz də onun dalına düşdük. Qapılarının ağzında, o tərəf-bu tərəfə göz gəzdirib, heç kimin olmadığına əmin olandan sonra donunun qabağını açıb sinəsini göstərdi.
- Hamısını göstər! - Qadir çığırdı, amma Züleyxa onun səsini eşitmədi, çünki biz özümüzə gələnə