gedə bilərəm, İstəsəm avtobusla da körpüdən adlayaram. İstanbullu arkadaşlarım mənə maşın ayırdıqlarından avtobusa ehtiyac olmadı. Həmin axşam müvəqqəti sürücüm Əhməd bəyə zəng elədim, hara gedəcəyimi dedim. O, cavabında Ertədən çıxaq, İstanbul yollarında basabasdır, - dedi və biz saat doqquzu adlamamış Göytəpəyə yollandıq.
Yolda nəhəng ticarət mərkəzinə rast gəldik. Əhməd bəy dedi ki, bura ermənilər nəzarət edirlər. Universitetin olduğu Bağlarbaşı caddəsinə çatdıq.
Göytəpə İstanbulun Asiya hissəsində yerləşsə də, Avropa üslubunda tikilmişdi, bir neçə korpusdan ibarət idi.
Qapı gözətçisi öncə bizi içəri buraxmaq istəmədi. Bir neçə il bundan əvvəl İstanbulda olan terror aktları universitetlərə də girişi çətinləşdirmişdi, bina ciddi mühafizə olunurdu. Mən gözətçiyə başa saldım ki, çox vacib bir iş üçün gəlmişəm və rektorla görüşməsəm, geri qayıtmayacam. O, məcbur olub gözətçibaşını çağırdı. Üzündən zəhm yağan, dildən isə iti və şirin olan gözətçibaşı da mənimlə uzun-uzadı danışdı, sonra rektorun qəbul otağına çıxdı və qayıdıb dedi ki, rektor bəylə görüşmək üçün öncədən növbəyə yazılmaq lazımıydı, amma müsafir olduğumuza görə rektor bəy bizi qəbul edəcək, bir buçuq saatdan, yəni saatyarımdan sonra.
Əhməd bəy maşına qayıtdı, mənsə universitetin həyətindəki parkda gəzməyə, var-gəl eləməyə başladım. Rektor Yılmaz Durmuşa deyəcəyim sözləri götür-qoy elədim. Keçmiş tələbəsi barədə
o nəsə bilməliydi. Çünki yabançı tələbələrlə rektorlar özləri birbaşa məşğul olurlar, onların taleyinə cavabdehdirlər.
Havada qəribə ayaz vardı, sanki bir azdan qar yağacaqdı. Neçə gün idi ki, günəş görünmürdü. Nədənsə dörd yüz il bundan qabaq Boğaziçinin şaxtadan donması yadıma düşdü. Bu hadisə "dəli" ləqəbli Sultan Mustafa dönəmində baş vermişdi. Adamlar nəsə pis bir olayın baş verəcəyindən qorxurdular. Çünki o boyda nəhrin donması şeytan əməliydi. Tanrı heç zaman belə işlərə qol qoymazdı. Nəticəsi də o olmuşdu ki, yeniçərilər Sultan Mustafaya qarşı qiyam qaldırmış və onu yatağındaca