a boğmuşdular...
Qapı gözətçisi hərdən dişarı çıxıb bir dəfə göyə, bir dəfə də mənə baxırdı, astaca gərnəşirdi. Mən görməzliyə vururdum. Bilmirəm o məndən bezmişdi, yoxsa mən gözləməkdən yorulmuşdum... Düşünməkdən, xatırlamaqdan gözəl nə ola bilər, xüsusən də vaxtın çox olanda. Mən Züleyxanın iri ala gözlərini, ağızdolusu gülüşünü, bəyaz dişlərini, ağ dərisini xatırlayırdım, siqaret tutan uzun, nazik barmaqlarını yadıma salırdım. Məhəmmədi təsəvvür etməyə çalışırdım. Mən Məhəmmədi körpə vaxtı bircə dəfə görmüşdüm, Fatimə atasıgilə qonaq gələndə, sonra ara qarışdı, məssəb itdi, Qarabağ müharibəsi başladı, aclıq və səfalət adamların əl-ayağını yığışdırdı. Həmin vaxt qohum-əqrabalar bir-birilərinə qonaq getməyə də utanırdılar, çünki saatlarla çörək növbəsinə dayanmış yaxınlarının, dost-tanışın boğazına ortaq olmağı ayıb sayırdılar.
Züleyxa isə məhəllədə görünmürdü. Onun xatirəsi böyüklərin yaddaşından çoxdan silinmişdi, yeniyetmələr isə onu xatırlayırdılar. Çünki o, bizim bir parçamız idi. Üstündən uzun illər keçəndən sonra Züleyxanın Türkiyədə yaşadığını, zəngin bir fotomodel olduğunu eşitmişdik. Bu barədə bulvar qəzetləri yazırdılar, onun yarıçılpaq şəkillərini verirdilər, azəri qadınlarının namusuna xələl gətirdiyinə görə qınayırdılar, ürəklərində isə paxıllığını çəkirdilər. Züleyxanın namussuzluğundan yazan əsasən qadınlar idi. Görünür, onun yerində olmadıqlarına görə acıqlıydılar, talelərini qınamaq əvəzinə, həmcinslərinin və həmvətənlərinin uğurunu qısqanırdılar. Qadınlar onun kimi gözəl olmadıqlarına, erkəklər isə ona sahib çıxa bilmədiklərinə görə qəzəbliydilər. İndi o, hamının nifrət mənbəyiydi, çünki şöhrətliydi. Müdriklərdən biri deyib ki, "nifrət insanın populyarlığının göstəricisidir".
Qadirlə mən sevinirdik. Züleyxanın ağ baldırlarını və döşlərinin arasını bizdən başqa görən olmamışdı.
- Ax, Züleyxa! - İçimdə inildədim, soyuq havanı ciyərlərimə çəkdim.
Bir saatın tamamında gözətçi çölə çıxdı və işarə elədi ki, rektorun yanına qalxa bilərəm...
* *