*
- Əfəndim, çaymı, qəhvəmi? - Mən rektorun qəbul otağına qalxıb, göstərilən kresloda əyləşəndən sonra Yılmaz bəyin qarayanız yaşlı katibəsi soruşdu və şəkər dolu qənddanı qarşıma qoydu.
- Heç nə istəmirəm, - dedim. Katibə:
- Rektor bəy bir azdan sizi qəbul edəcək, - deyə gülümsündü.
Razılıq əlaməti olaraq başımı tərpətdim və qabaqstolunun üstündəki jurnallara və bukletlərə göz gəzdirdim. Onların əksəriyyətinin Göytəpə universiteti haqqında olduğunu demək artıqdır. Universitetin tələbələr üçün açdığı imkanlar, tədris olunan dərslərin keyfiyyəti, otaqlar göz oxşayırdı. Şübhəsiz, şəkillər peşəkarın fotoaparatından çıxmışdı. Katibə öz işindəydi və stolun üstündəki kağız-kuğuzlarla qurdalanırdı. Bir müddət keçdi, rektordan səs çıxmadı. Narahatçılığımı duyan katibə hərdən başını qaldırıb mənə baxır və işlərin elə də pis olmadığına məni inandırmaq üçün gülümsünürdü. Nəhayət, rektorun yanındakı qonaq çıxdı və katibə xanım:
- Buyurun, əfəndim, - deyə qapını açdı və mən rektorun otağına keçdim.
Yılmaz Durmuş ayağa qalxdı, irəli gəlib mənimlə ikiəlli görüşdü, oturmağı təklif etdi, özü də mənimlə üzbəüz əyləşdi.
- Bakıdan gəlmisiniz? - deyə soruşdu və cavab gözləmədən, - bizim Bakıda çoxlu dostlarımız var, - gülümsəyərək dedi, onların adlarını sadaladı, sonra, - bir sorunmu var? - deyə xəbər aldı.
- Problem yoxdur, - dedim, - sadəcə bir işə görə sizi rahatsız etdim.Sonra əlavə elədim ki, yazıçıyam, İstanbulda öldürülən Züleyxa Göyçək mənim yaxın qohumumdur və onun taleyi mənə əzizidir. O, başı ilə bildirdi ki, məni başa düşür və bu məsələdə yardımçı olmağa hazırdır.
Mən Yılmaz bəyə hadisə barədə yığcam danışdım, Züleyxanın kimliyini anlatdım, İstanbulda nə işlə məşğul olduğunu dedim.
- Züleyxa xanımın İstanbulda nə işlə məşğul olduğunu çoxları bilir, - deyə o, eyhamla danışmağa başladı.
- Əslində, məni daha çox Məhəmməd maraqlandırır. O sizin tələbəniz olub. Son günlər onu Züleyxa Göyçəyin yanında görüblərmiş.
Yılmaz Durmuş başının işarəsilə mənimlə