ə razılaşdığını bildirdi və dedi:
- Hə, belə bir tələbəmiz vardı, özü də yaxşı oxuyurdu, amma bir neçə ay bundan öncə yoxa çıxdı. Biz Bakıya, anasıgilə yazdıq. Oradan bizə xəbər gəldi ki, oğulları İstanbuldadır. Amma o, yoxa çıxmışdı. Sonra evlərinə telefon açdıq. Eyni cavabı aldıq. Bizim israrlı suallarımıza cavab olaraq anası telefonu bağladı.
Bu arada katibə içəri girdi və üzünü mənə tutub bir daha soruşdu:
- Əfəndim nə buyurur, çaymı, qəhvəmi? Mən çay sifariş elədim.
- Eşitdim ki, Məhəmmədin adı PKK terrorçusunun üstündən tapılmış qeydlərdə var, - dedim.
- Siz Dinqonu deyirsiniz, Dinqo Əlçatmazı. Mərdinliydi. O da bizim tələbəydi, amma daha öncə yoxa çıxmışdı. Bunun üstündə bizim başımız çox ağrılar çəkdi. Əmniyyət məmurları hələ də bizdən əl çəkməyiblər. Bəzi qəzetlər isə universitetimizi az qala terror yuvası adlandırır.
- Bütün bunlar qəribədir, - dedim, - kim olsaydı sizdən şübhələnərdi, - rektorun tutulduğunu görüb, - məni düz anlamadınız. Demək istəyirəm ki, Məhəmməd sizin tələbəniz ola-ola hansısa naməlum qrupa qoşulub, özü də yaxşı oxuyan tələbəniz. Bəlkə gündəlikdə adı çəkilən sizin Məhəmməd deyil.
- Ola bilər. Amma onlar, yəni əmniyyətçilər, buna əmindirlər. Mən o qeydləri sizə verə bilərəm. Bəlkə siz məsələyə bir aydınlıq gətirəsiniz. Bizim də canımız bu dedi-qodulardan qurtarar. Onun surətini əmniyyət məmurları mənə verib.
Bu sözlərdən sonra o, katibəni çağırdı və tapşırdı ki, Dinqonun gündəliyinin surətini çıxardıb mənə versinlər.
Mən katibəni gözləmədim və Yılmaz bəylə xudahafizləşib otaqdan çıxdım. Qapıdan çıxarkən Yılmaz Durmuş arxadan:
- Arkadaşlara salam deyin, - dedi.
- Mütləq deyərəm.
Amma ondan bir neçə saniyə sonra Yılmaz bəyin salamlarını, çatacaqları adları, ünvanları unutdum.
Qəbul otağında çox ləngimədim, katibə gündəliyin surətini gətirdi və mən mehmanxanaya tələsdim. Dinqonun gündəliyini oxumaq indi mənimçün bir nömrəli məsələydi. Mehmanxanaya çatandan sonra sürücünü sərbəst buraxdım. Onsuz da mehmanxanadan çölə çıxmaq