, eşitdiklərimi və gördüklərimi heç kimə deməyim.Qrup üzvləri əmim oğlunun xırdavat dükanındakı arxa otağa yığışırdılar. İlk gecə onlar islamdan, onun 18 təriqətindən, dində vətən, millət anlayışları barədə uzun-uzadı danışdılar, millət və torpaq birliyinin müqəddəsliyini dönə-dönə vurğuladılar. Sonra əmim oğlu dedi ki, əsas məsələ kasıbçılığın daşını atmaqdır. Bunun üçünsə biz azad olmalıyıq. Düzü, mən nədən və kimdən azad olacağımızı bilmirdim, bu məsələ mənimçün qaranlıq idi, əmim oğluna bu barədə sual verməyə də qorxurdum.
Toplantıdan çıxanda Məhəmmədin sualını xocama verdim. Sən demə, onun da xocası varmış və bizim hamımızın böyüyü o imiş. "Mən Böyük Xocadan soruşaram" - dedi. Məhəmmədin sualına Böyük Xocanın cavabı qısa və qəti olmuşdu "əvət".
Sonrakı günlərdə qrup üzvləri mənə aydın olmayan məsələdən söhbət edirdilər...
İstanbulda partlayış baş verəndə Memogilin qrupundan bir neçə nəfəri tutdular. Əmim oğlu mənə dedi ki, biz buradan getməliyik, çünki bizi də tuta bilərlər. Düzü, əmim oğlunun bu əndişəsi mənə tam aydın deyildi, amma canımdan yana narahat olduğuma görə onunla birgə gedəsi oldum... Getməzdən öncə Məhəmmədə dedim ki, biz bəlkə bir daha görüşmədik, amma harada olduğumu mütləq ona deyəcəm. Mən ona etibar edirdim, çünki sözübütöv adama oxşayırdı... Bu cür adamlar satqın olmurlar. O, bizim qrup barədə məlumatlıydı, amma heç kimə bir söz deməmişdi.
Biz şəhərdən çıxmamış Məhəmməd gəlib bizi tapdı. Və dedi ki, xalasını qətlə yetirib, daha doğrusu, onu öldürdüyü yadına gəlmir, amma özünü günahkar hiss edir..."
Gündəlikdəki vərəqələrin bəzilərində iri, qara ləkələr vardı, yaxşı oxunmurdu, görünür, onlara su düşmüşdü, bəlkə də yağışdan islanmışdılar. Mən onların üstündə çox baş sındırmadım və Məhəmmədin adı olan vərəqləri oxumağa çalışdım.
"...Məhəmməd qəfil yoxa çıxıb. Memo məni danladı ki, nahaqdan onu dəstəyə qoşduq və Böyük Xoca bunu bilsə, başımızı bədənimizdən ayıracaq. Əmim oğlu səhərdən axşama kimi məni danladı. O elə hesab eləyir ki,