Məhəmməd düşmənlərimizin agentiymiş və bizi ələ verəcək..." "...Məhəmməddən xəbər yoxdur. Dəstəmiz yerini dəyişməlidir..."
Gündəliyin daha bir neçə yerində Məhəmmədin adı çəkilirdi. Söhbət əsasən Memo ilə Dinqonun mübahisəsindən ibarət idi. Gündəlik sahibi Böyük Xocanın ona qəzəblənəcəyindən qorxurdu və taleyindən yana narahat idi...
"...Böyük Xoca mənə və Memoya qəzəblənib..."(ZÜLEYXA)
Dinqonun qeydləri bədbin sonluqla bitirdi. Mənə elə gəldi ki, əmoğluları Böyük Xoca deyilən adam o biri dünyaya "ədalət arxasınca" göndərib. Ürəyim sıxıldı. Ovqatıma təravət qatmaq üçün mehmanxananın çardağına - yeməkxanaya çıxdım. Boğaziçini seyr eləmək istədim, amma heç nə görə bilmədim. Hava tutqun olduğundan Boğaziçi qaranlıq dumana bürünmüşdü.
Nahar eləyəndən sonra aşağı düşüb, vestibüldən Yılmaz bəyə telefon açdım. Məhəmmədin qaldığı yataqxananın ünvanını soruşdum və ora girməyə icazə istədim.
Yılmaz bəy Məhəmmədin yaşadığı Əmin Xalçaçı yataqxanasının İstanbulun Avropa hissəsində, Boğaziçinin sağında yerləşdiyini və ora girişin azad olduğunu dedi.
Portye məni başa saldı ki, deyilən ünvan, yəni Taksim caddəsi bizim mehmanxananın yaxınlığında yerləşir. Arada İnönü, yəni Beşitktaş futbol klubunun meydançası var. Mən maşın çağırmadım və yataqxanaya piyada getmək qərarına gəldim.
İnönü stadionunun yanından keçəndə böyük bir coşqunun şahidi oldum. Görünür, beşiktaşlıların sevimli komandası növbəti yarışa çıxmışdı...
Əmin Xalçaçı yataqxanası doğrudan da uzaqda deyildi və yarım saatdan sonra onun girişindəydim. Bu, on iki mərtəbəli köhnə tikiliydi. Birinci mərtəbənin iri şüşəbəndi və qarşısında səliqəli bağçası vardı.
Qapıçı hara getdiyimi, nə axtardığımı soruşmasa da, özüm-özümü təqdim elədim, Yılmaz bəylə görüşdüyümü və məqsədimi söylədim. Qapıçı:
- Mən belə şeyləri bilmərəm. Növbətçini çağırım, - dedi.
Növbətçi gələnə kimi vestibülə göz gəzdirdim. Divardan Atatürkün portreti asılmışdı, altında isə "Çox qanlar bahasına məmləkətimizi yüksəltdik" sözləri yazılmışdı. Bir