hansısa qrupa qoşulublar.
Mən ixtiyarsız olaraq başımla təsdiqlədim və dedim ki, səbəbini heç kim dəqiq bilmir. Bəlkə onlar daha nəsə eşidiblər.
- Biz də bilmirik, - həmin oğlan yenə də dilləndi, - biz bura köçəndə çarpayılar səliqə ilə yığılmışdı, dolablarda da heç nə yox idi. Bircə divarda bu rəsm qalmışdı.
Mən o göstərən tərəfə baxdım. Divarda Sərdar Küçükoğlunun "Boğaziçində günəş" rəsmi asılmışdı. Heç nə anlamadım. "Bu rəsm bura necə düşüb?" Özüm-özümə bu sualı verdim, amma, hazır cavab yox idi.
Mən otağa göz gəzdirdim, Məhəmmədin çarpayısına uzun-uzadı baxdım. "Bura niyə gəlmişəm, nə axtarıram?" - ürəyimdə fikirləşdim. İri qara bir milçək pəncərədə vızıldayırdı. Onun çölə can atması məni qıcıqlandırırdı və düşünməyə mane olurdu...
Ha çalışırdım, amma ürəyimin dərinliyində və qafamın içində nəsə tapa bilmirdim. Eləcə, Məhəmmədin narahat-narahat döyükdüyünü, yataqda qurcuxduğunu, gecələr yerinin içində durub oturduğunu gözlərim önünə gətirirdim və elə bu düşüncələrlə də səssiz-səmirsiz otaqdan çıxdım. Sanki səssiz və ağ-qara kinoya baxırdım, amma Məhəmmədin üzünü heç cür görmürdüm. Mən onu təsəvvür edə bilmirdim, eləcə dörd yaşlı şəklini xatırlayırdım. Mən onun şəklinə baxmalıydım, onda, yəqin, nəsə, hansısa impulslar mənə ötürülə bilərdi. Züleyxanı, öz xalasını doğrudanmı o öldürüb?"Get o qancığı öldür!" - Bu, anasının Məhəmmədə tapşırığıydı və yalnız bir neçə gündən sonra Fatimə xanım Bakıdakı evində bunu etiraf edəcəkdi. Ona qədər isə müəmmalar içində yaşadım... Yataqxanadan çıxdım və Boğaziçinə düşdüm. Balıq aşiqləri qarmaqlarını suya sallamışdılar. Bakıdakı kimi. Amma indi Bakıda balıqçılar qalmayıb, ovçular qalıb. Günün günorta çağı adamların həyatını, gecələr isə yuxusunu oğurlayan ovçular.
Boğaziçinin sahilində dayanıb balıqçı cərgəsinə baxırdım. Bu cərgə günbatana qədər uzanırdı. Kimlərsə pis keçmişini unutmaq, kimlərsə yaxşı keçmişini xatırlamaq, kimlərsə də bu günün çətinliklərini yaddaşından silmək üçün balıq tuturdu. Buna balıq tutmaq da