a demək olmazdı. Qarmağını suya sallayan hər kəs balıq tutmur ki. O, həyata ümidini beləcə gerçəkləşdirir, özünə ürək-dirək verir. Ümidin gətirdiyi ov köhnə də ola bilər, təzə də. Əsası ovdur, balığın qarmağa keçməyidir. Məndən yaşca böyük müdriklər dəfələrlə deyiblər: balıq qadın kimidir, onu tovlayıb tutana qədər sənin, tutandan sonra sən onun olursan. Çünki "kişi qadının arxasınca qadın onu tutanacan qaçır".
Başımı bu cür yüngül fikirlərlə qatırdım ki, hardansa ağlıma bir fikir düşdü və üşəndim. Züleyxanı mən onunla görüşəndən bir neçə ay sonra qətlə yetirmişdilər və polisin məndən də şübhələnməyə əsası vardı.
Bu fikir qəfil məni haqladığı kimi, qəfil də yox oldu. Çünki əsassızıydı... Qloballaşmaya qarşı olsam da, cani deyildim və heç kim məni izləmirdi, hər halda, psixoloji təsir vasitəsi olan açıq təqibi hiss eləməmişdim.
Boğaziçinin sahilindən bir az aralıda Amerika bayrağı dalğalanırdı. Və mənə elə gəldi ki, kimsə bayrağın taxıldığı ofisin eyvanından gizlincə Boğaziçinə sarı baxır.
Bir qədər öncə isə iranlı həmkarım: "Görən, Amerika İranı vura bilərmi və əgər vursa, azərbaycanlı qardaş-bacılarımız nə fikirləşəcək?" - deyə sual etmişdi.
Canımdan üşütmə keçdi və mehmanxanaya tələsdim. Mən də Məhəmməd kimi qarabasmalar içində yaşamağa başlamışdım...
* * *
Səhər ertədən məni portyenin telefon zəngi oyatdı və hava alanına (limanına) getməyin zamanının çatdığını dedi. Maşın otelin qarşısında gözləyirdi. Danışdığımız kimi, məni sürücüm Əhməd bəy yox, mehmanxana taksisi aeroporta aparacaqdı.
Hava limanına vaxtında çatdıq, səhər saatları olduğundan yollar elə də basırıq deyildi. Göy köynəkli sürücü Bakıya uçacağımı eşidəndə:Arkadaşım, Bakıda çox vodka içirlər, - dedi, üzündəki təbəssümü gizlətmədi. Deyəsən, o da hal əhliydi və "vurmaqla" arası sazıydı...
- Sizdə də rakını sevərlər, - dedim.
- Rakını Mustafa Kamal əfəndi də sevərmiş, - dedi və güldü.
Biz vaxt öldürmək üçün yolboyu ordan - burdan danışdıq, Türkiyə-Azərbaycan birliyinin qırılmazlığından,