ə kimi içəri girib, qapını bağlamışdı.
Bizim Züleyxanın ağ sinəsini həmin gün görmək istəyimiz baş tutmadı. Heç sonralar da arzumuza çatmadıq. Çünki Züleyxa qəfil yoxa çıxmışdı.
Lap sonralar bildik ki, atası Züleyxanı kəndə - babasıgilə göndərib.
Tezlikle Züleyxanin ölüm xəbərini aldıq.Qatilin kimliyi təsadüfən üzə çıxmışdı. Türk əsgərlərinin öldürdüyü PKK terrorçusunun üstündən gündəlik tapılmışdı...
Gündəlikdə nə imza, nə də tarix vardı. Yalnız bir neçə yerdə Məhəmməd adlı adamın adı çəkilirdi.
Gündəlik barədə mənə Mərmərə universitetinin rektoru Yılmaz Durmuş danışdı.
Ona qədər isə mənim İstanbul səfərim vardı... Gəlin kimi adamın üzünə açılan İstanbul, sular səhəri. Qərblə Şərqin birləşdiyi bir məkan. Üstündə minlərin, milyonların qanı axıdılan, altında saysız-hesabsız müsəlmanın, xaçpərəstin sümüyü çürüyən, ruhları dolaşan və Sultan Mehmetin zəfəri sayəsində əbədi türkləşən minarəli şəhər.
* * *
Biz isti avqust günlərinin birində, lap dəqiqi, avqustun 11-də Boğaziçindəki "Quş ağzı" restoranında oturub söhbət edirdik. Söhbətə qədər isə mən Züleyxanı çox axtarmışdım. İndi o, nə Malena, nə də Zülyaydı, sadəcə Züleyxa xanım idi, Züleyxa Göyçək. Mənim nəzərimdə isə hələ də məhləmizin oğlanlarının ilk sevgisi və qadın idealıydı. Cavanlıq əxlaqı yox, tərbiyəsizliyi sevir. Cavanlıq üçün əxlaq mühafizəkarlığın, tərbiyəsizlik sivilizasiyanın göstəricisidir. İstanbula hər gəlişimdə onunla görüşmək istəyirdim, amma axtarışlarım bir nəticə vermirdi. Züleyxa Azərbaycandan gələn bir kimsəylə görüşmək fikrində deyildi. Və sonralar: "mən onlardan qorxurdum", - deyə etiraf etmişdi. Zahirən güclü, qayğısız və şən görünən Züleyxanın bu ehtiyatlılığına inanmağım gəlmirdi.
Mən onu təsadüfən gördüm. "Hürriyyət+" qəzetinə verdiyi məşhur müsahibədə Züleyxa Göyçəyin cazibədar şəkli vardı və fonda divardan istanbulluların çox sevdiyi rəssam Sərdar Küçükoğlunun “Boğaziçində ağ yelkənli günəş" adlanan rəsmi asılmışdı. "Bu rəsmin orijinalını heç kimə satmayacam" - deyən rəssam