erməni soyqırımının qondarmalığından söz açdıq, erməniləri daim dəstəkləyən Amerikanın bostanına daş atdıq. Həmişəki kimi yenə də o nəticəyə gəldik ki, günah bizim özümüzdədir. Sürücü arxadaşım:
- Doğru, həpsi kəndimizin suçu, - dedi.
* * *
Təyyarəmiz vaxtında havaya qalxdı, ayağımız yerdən üzüldü...
Yenə də qorxu sindromu. Havada üzən gəmi, içəridə bir-birilə xosunlaşan səfər yoldaşları, tranzitlə gedən yarıyuxulu sərnişinlər və öz-özüylə, fikirləriylə tək qalan bəndəniz. Təyyarə bir müddət yerində guruldayandan, sızıldayandan, titrəyəndən sonra yerindən götürüldü, mən də başqaları kimi ürəyimdə "Allah köməyimiz olsun" dedim və yerimi rahatladım.
Göyərçin barmaqlı, gülərüz stüardessa bizi təhlükəsizlik vasitələrindən agah etdikdən sonra film başladı. "Terminator"un növbəti seriyasıydı. Əzələlərinə günəbaxan yağı sürtmüş (bizim bazardakılar meyvələri bu cür yağlayırlar) Şvartsnegger, Kaliforniyanın indiki qubernatoru, pulemyotun güllələrini yağış kimi adamların başına yağdırırdı. Yorucu və tanış mənzərəydi. Kinorejissorların, "prokatçik"lərin manyaklığına söz ola bilməzdi. Sadizmin tərəfdarları olan tamaşaçılar bu məzərəni böyük ləzzətlə seyr eləyirdilər. Mən qulaqcıqları çıxardım, radioya qoşuldum. Kanalların birində "seksilər" səslənirdi, digərində "İnşallah" mahnısının həzin sədası adamı sakitləşdirirdi. Bu mahnını mən ilk dəfə təxminən beş il bundan əvvəl Moskvada olarkən eşitmişdim. Uşaqlıq dostum Elmir "Ximki"dəki binanın 22-ci mərtəbəsində maqnitofonu oxudurdu. Mahnı xoşuma gəlmişdi. "Bilirsən, oxuyan kimdi?" - deyə soruşdu. Mən onu İqlesiasa, sonra Co Dassenə bənzətdim. "Salvator Adamodur", - dedi. O zaman mən bu müğənnini kəşf elədim. Bakıya qayıdanda Elmir o diski mənə bağışladı. İndi bu mahnını eşidəndə qorxum yoxa çıxdı. Səmanın ənginliyində Tanrıya yaxın bir yerdə "İnşallah" oxunurdusa, deməli, inşallah Bakıya da sağ-salamat çatacaqdım.
Təyyarə hava limanına enəndə meqapolisə çevrilən şəhərə baxdım. Qərbin və Şərqin qovuşağında yerləşən şəhər